piątek, 5 czerwca 2015

Zmienić przeszłość dla dobra przyszłości


     W końcu udało się wygospodarować trochę czasu by napisać o książce, którą niedawno przeczytałam (szkoda, że człowiek nie może zamknąć się w czterech ścianach i tylko czytać, czytać, czytać). Znany szerszemu gronu autor, Orson Scott Card, napisał "Grę Endera" i zapewne z nią większość osób będzie go kojarzyć. Serii książek o Enderze nie czytałam, ale zapoznałam się z inną publikacją, a mam tutaj na myśli "Tropiciela". Dzisiaj przedstawiam dalsze losy bohaterów manipulujących czasem, a możemy ich śledzić w drugim tomie, który nosi tytuł "Ruiny".

     Opis:

     Gdy Rigg z przyjaciółmi przeszedł przez Mur oddzielający jedyny znany im świat od świata, którego nie potrafią sobie wyobrazić, miał nadzieję, że prowadzi ich w bezpieczne miejsce. Ale zagrożenia, jakie niesie ten świat, nie tak łatwo dostrzec. Rigg, Umbo i Param wiedzą, że nie mogą ufać Vadeshowi - maszynie w ludzkiej postaci, stworzonej po to, by oszukiwać i zwodzić - ale teraz tracą też zaufanie do siebie nawzajem. Jednak nie maja wielkiego wyboru. Rigg potrafi odczytywać ścieżki przeszłości, ale jeszcze nie dostrzega czekającego ich niebezpieczeństwa: w stronę Ogrodu zmierza niszczycielska, śmiertelnie groźna siła. Jeśli Rigg, Umbo i Param nie zdołają działać wspólnie, by zmienić przeszłość, nie będzie już przyszłości...

     Świat Vadesha, do którego przybywają przyjaciele to niebezpieczna, ale zarazem pozbawiona ludzi kraina, gdzie czają się tajemnicze maski. Udoskonalone przez zbędnego są zagrożeniem, którego muszą się wystrzegać bohaterowie. Jednak to nie maski są największym problemem, a niszczyciele z Ziemi. By ocalić Arkadię przyjaciele przemierzają kolejno różne światy, skaczą przez czas, raz cofając się to znowu posuwając na przód. W ostateczności to Rigg powraca do świata Vadesha by odkryć nowe ścieżki.

     W "Tropicielu" możemy znaleźć rozwiązanie wątków z poprzedniego tomu, pojawiają się jednak nowe, pełne niedomówień, domysłów. Poznajemy historie Arkadii oraz jej rozwój cywilizacyjny.

     Bohaterowie podejmują próby rozwiązana tajemnic, często z marnym skutkiem. Konflikt w grupie zaostrza się. Ciągłe kłótnie prowadzą do rozpadu grupy, co powoduje skoki przez czas, by wszystko naprawić. Bohaterowie niestety irytują swoim postępowaniem, ale troje z nich jest w końcu nastolatkami, maja wiec prawo do irracjonalnego zachowania ;-)

     "Ruiny" może i nie są tak dobrą książka jak "Tropiciel", ale warto przeczytać. Polecam :-)

sobota, 25 kwietnia 2015

Caine powraca


     Historia Caine'a jest jedną z lepszych jakie czytałam w ostatnim czasie. Nie dziwi więc fakt, że sięgnęłam po kolejny tom. Nosi on tytuł "Caine Czarny Nóż", a autorem oczywiście jest Matthew Woodring Stover.

     Opis:

     Minęło 30 lat od czasu, gdy Caine unicestwił najgroźniejsze ze wszystkich dzikich plemion: Czarne Noże. Teraz wraca do miejsca swego największego triumfu - lub, jak woleliby niektórzy, największej zbrodni - na prośbę przybranego brata, Orbeka, ostatniego z prawdziwych Czarnych Noży.

     Ale gdziekolwiek się udaje, jego tropem podąża niebezpieczeństwo i wkrótce Caine jak zwykle ląduje w tarapatach: wdaje się w walkę na śmierć i życie, w której na pozór skazany jest na klęskę.

     Tak jak najbardziej lubi.

     W kolejnym tomie "Aktów Caine'a" możemy poznać wydarzenia z przeszłości bohatera. Dowiadujemy się, jak wyglądał "Odwrót z Boedecken" i jak Hari/ Caine został gwiazdą. Autor nieco wyjaśnia nam, co spowodowało, że bohater znalazł się w takiej, a nie innej sytuacji życiowej, oraz kim są postacie, o których mowa w książce. Równocześnie akcja dzieje się współcześnie, gdzie Caine stara się rozwiązać swoje i przybranego brata problemy.

     Świat Caine'a jest ciekawy, barwny, krwawy, wielopoziomowy. Postacie intrygujące, niejednoznaczne. Nie ma co szukać dobrych bohaterów, bo właściwie każdy ma coś na sumieniu. Język soczysty, z dużą ilością epitetów. Niecenzuralne komentarze nie każdemu przypadną do gustu, w szczególności, że jest tu ich cała masa. Trzeba jednak przyznać, że podkreśla to brutalność bohatera, który mimo wszystkich swoich negatywnych cech, jest facetem który chce chronić swoją rodzinę, a że przy tym przeciwstawia się całemu systemowi... ;-) to już inna sprawa.

     Nie powiem żeby "Cain'e Czarny Nóż" był lepszy od poprzednich tomów. Jest prostu inny. Oczywiście wszystko zostaje utrzymane na tym samym wysokim poziomie, przez co czyta się całkiem nieźle.

    Polecam tym, którzy maja dość wymuskanych bohaterów ;-)

wtorek, 7 kwietnia 2015

Will na pustyni Arydii


     Dzisiaj ponowne spotkanie z Willem i jego przyjaciółmi w książce "Zwiadowcy. Okup za Eraka" autorstwa Johna Flanagana. Powrócimy do czasów, gdy młody zwiadowca był obiecującym adeptem. Nie za bardzo lubię, gdy autor wraca do wydarzeń z przed lat, nie popychając akcji do przodu. Mam wtedy wrażenie, że nie bardzo wie, jak rozwinąć fabułę w kolejnych tomach.

     Opis:

     Oto historia z czasów, gdy Will był uczniem Halta - historia, której jeszcze nie znacie...

     Erak, oberjarl Skandii, znudzony pobieraniem podatków i rozstrzyganiem urzędniczych kwestii, postanawia porzucić rodzinne Hallasholm i wyrusza na ostatnią w swoim życiu łupieżczą wyprawę. Gdy Erak wpada w pułapkę i zostaje pojmany przez mieszkańców Arydii, jego zastępca udaje się po pomoc do władcy Araluenu. Król Duncan decyduje się zapłacić okup, jednak aby cała operacja mogła dojść do skutku - podczas negocjacji konieczna jest obecność osoby królewskiego rodu.

     Księżniczka Cassandra - czy też Evanlyn, jak wciąż nazywa ją Will - przekonuje swojego ojca, by pozwolił jej wyruszyć z poselstwem do Arydów. Prócz Willa i Halta towarzyszą jej rycerz Horace i zwiadowca Gilan. Czy zdążą na czas, by ocalić starego druha?

     Will i jego przyjaciele ponownie wyruszają, tym razem z własnej woli, do Skandii. Pomoc Erakowi to jedno, sami będą się musieli zmierzyć z nowymi przeciwnościami. Przemierzają gorące piaski by odbić przywódce wojowników z Północy. Na morderczej pustyni Will gubi swojego wiernego towarzysza i musi się bardzo postarać, by go odzyskać. Ziemie i plemiona koczowników są bardzo niebezpieczne, a zasady tutaj panujące zupełnie inne od tych, które zna nasz bohater.

     Jak to się wszystko skończy? No cóż, nie ma się co oszukiwać, jest to książka przeznaczona do młodszej grupy czytelników, bez krwawych opisów i niejednoznacznych postaci. Wiec jak się może skończyć, oczywiście dobrze ;-)

     Książka napisana jest lekko. Właściwie jest to opowiastka na jedno popołudnie. Nie polecam dla dojrzałych czytelników. Może ich po prostu nudzić. Brak tutaj jakiś większych intryg i skomplikowanej polityki. Dialogi proste tak jak i bohaterowie. Wszystko jest czarne i białe. Brak niejednoznacznych postaci. Opisy mało rozbudowane, ale nie przeszkadza to w odbiorze.

     Cała seria o zwiadowcach nie jest skomplikowana, ale przygody Willa i jego przyjaciół na pewno przypadną do gustu młodym czytelnikom poszukującym książek o niebezpiecznych przygodach.

     Polecam dla grupy docelowej :-)

czwartek, 26 marca 2015

Tajemniczy "Czarny Pergamin"


     Książki Rafała Dębskiego są znane szerszej grupie odbiorców. Jest to polski pisarz fantasy, s - f, powieści historycznych, wojennych, a także sensacyjnych i kryminalnych. Jego pierwszą opublikowaną powieścią były "Łzy Nemezis", a za bohatera dzisiejszego posta czyli "Czarny Pergamin" otrzymał nagrodę Nautilus w 2007r. Czy słusznie?

     Opis:

     Dostałeś do reki Czarny pergamin i masz szansę odmienić los królestwa, zanim kolejna wojna zamieni spokojną krainę w morze łez i krwi. W owym magicznym dokumencie zapisano bowiem przyszłość. Bądź jednak ostrożny, bo jak wieść niesie, ten kto odczyta Czarny Pergamin, a nie okaże się tego godzien - padnie trupem na miejscu.

     Znajdziesz się w sieci intryg, rozsnuwanych przez ludzi, dla których celem są władza, pieniądze i zaszczyty. I którzy, aby to osiągnąć, nie cofną się przed żadną podłością i okrucieństwem. Spotkasz jednak też sojuszników w walce o dobro, rycerski honor i sprawiedliwość. Bądź uważny, aby właściwie odróżnić jednych od drugich.

     W tej rozgrywce liczy się siła ciała i umysłu, spryt, wierność rycerskim wartościom oraz hart ducha. Wartościom tym hołdują: niezłomny baron, który dla ratowania ojczyzny nie cofnie się przed zdradą, niesłusznie pozbawiony czci szlachcic i kochająca go wbrew woli ojca dziewczyna. 
     Rozwiń Czarny Pergamin przeznaczenia...

     Przekonaj się czy  jesteś godzien go przeczytać.

     W książce mamy kilku bohaterów, którzy powiązani są ze sobą w mniejszym lub większy stopniu. Na pierwszy plan wysuwa się postać Alwena De Morano zwanego Koniokradem. Jest to szlachcic pozbawiony godności i wyjęty spod prawa przez króla. Szlachetny jegomość pragnie w spokoju żyć ze swoją ukochaną. Jak się nie trudno domyślić, nie będzie mu to dane. Jego przeciwnikiem jest pozbawiony skrupułów, żądny władzy, hrabia Burghies, który pcha słabego króla w coraz to nowsze konflikty zbrojne. Po stronie Alwena stoi baron Pillgrim, zdolny generał, który zrobi wszystko by nie dopuścić, aby hrabia został nowym królem. Asem w rękawie, który trzyma hrabiego w szachu jest Czarny Pergamin. To on wskaże kolejnego władce po bezpotomnej śmierci Filipa Chromego.

     Żądza władzy, intrygi, wojna, rycerze, pojedynki, miłość, honor, zdrady, a dodatkowo żołnierski humor i trochę magii, chociaż tego ostatniego jak na lekarstwo. Wszystko to znajdziemy w "Czarnym Pergaminie". Książka napisana jest lekką ręką. Więcej tutaj dialogów niż konkretnych opisów. Akcja ma szybkie tempo, ale nie da się ukryć, że autor skacze z wątkami, niektórych nie rozwijając. Finał do przewidzenia, wiec nie ma się co spodziewać czegoś spektakularnego.

     Niektórzy się zachwycają "Czarnym Pergaminem" uznając go za kawał dobrej fantastyki spod znaku magii i miecza. Dla innych wieje nudą i szybko o niej zapominają. A jaka jest moja opinia? No cóż, uważam go za średniaka. Można przeczytać i spokojnie odstawić na półkę, jako kolejną powieść w biblioteczce, ale jeśli po nią nie sięgniecie, nie będziecie mieli czego żałować. Decyzja jak zwykle należy do Was :-)

środa, 11 marca 2015

Krwawe klejnoty


     Wróciłam do Trudi Canavan mimo, że nie za bardzo przepadam za jej powieściami. Ponieważ jednak zaczęłam kolejną trylogię, wypadałoby ją skończyć. Tak że tym razem przedstawiam "Łotra" z "Trylogii Zdrajcy".

     Opis:

     Żyjąc wśród sachakańskich buntowników, Lorkin stara się dowiedzieć o nich i ich wyjątkowej magii jak najwięcej. Zdrajcy nie są jednak chętni, by podzielić się nią w zamian za wiedzę uzdrowicielską, którą tak desperacko pragną poznać. Choć Lorkin przypuszcza, że obawiają się ujawnić przed światem swoje istnienie, pojawiają się pewne przesłanki, że ich plany są ambitne.

     Sonea szuka dzikiego maga, mając świadomość, że Cery nie może w nieskończoność uciekać przed zamachami na swoje życie, mag jednak ma znacznie większy wpływ na półświatek, niż się obawiała. Jego jedynym słabym punktem jest więziona w strażnicy matka.

     W Sachace Dannyl utracił poważanie wśród elity, po tym jak pozwolił Lorkinowi dołączyć do Zdrajców. Uwaga ashakich natomiast skupia się na nowym ambasadorze Elyne, którego Dannyl zna aż za dobrze.

     Tymczasem na Uniwersytecie dwie nowicjuszki przypominają magom Gildii, że czasami największy wróg kryje się wśród nich samych.

     Lorkin wciąż przebywa u zdrajców, gdzie pracuje i powoli poznaje społeczność rządzoną przez kobiety. Nie jest tutaj do końca bezpieczny, ale tylko u Zdrajców może się dowiedzieć jak wyrabiać krwawe klejnoty. Po za tym przebywa tu również jego ukochana Tyvara.

      Sonea wciąż poszukuje Dzikiego Maga, ale ciekawszymi wątkami zdecydowanie są poczynania ambasadora Dannyla oraz jego byłego kochanka, Tayenda, w Sachace, a także rozwijająca się znajomość z Achatim. Drugim dość interesującym wątkiem jest historia Lilii, która poznała zakazaną magię oraz jej związek z Anyi, córką Ceryego.

     "Łotr" napisany jest dobrze znanym stylem autorki, czyli jak dla mnie nieco nudnawym. Nie ma tutaj szybkich akcji, a raczej wszystko w monotonnym tempie zmierza w wyznaczonym kierunku. Bohaterowie może nie powalają na kolana swoimi czynami, ale też nie brak im odwagi.

     W drugim tomie "Trylogii Zdrajcy" odczuwa się, tak jak i w poprzednich książkach Canavan, że zostało to napisane przez kobietę. Brak tutaj brutalnych, krwawych akcji, ostrego języka. Nie oznacza to jednak, że książka jest zła, wręcz przeciwnie. Ta trylogia jest dla mnie zdecydowanie najlepszą jaką czytałam tej autorki. I przede wszystkim ogromny plus za poruszanie wątków homoseksualnych. Nie każdy autor ma odwagę o tym pisać, a tu proszę aż dwa związki.

     Książka zasługuje na uwagę. Polecam :-)

czwartek, 19 lutego 2015

Walka z duchami wśród Ważców


     To już siódme spotkanie z Adrianem Tchaikovskym i jego cyklem "Cienie Pojętnych". Tym razem książka nosi tytuł " Spadkobiercy Ostrza" i autor skupia się głównie na wątku młodej pająko - modliszki, mistrzyni miecza, która wyruszyła do Wspólnoty by znaleźć tam ukojenie wśród Ważców. Jej śladem rusza Che wraz z Thalrykiem. Mamy tutaj również wątek Sedy, Imperatorowej Os, która bacznie śledzi poczynania młodej żukczyny.

     Opis:

     Seda, Imperatorowa Os, rusza do ataku, którego celem jest Khanaphes, upadły klejnot starożytnego świata. Jej wojska marzą o kolejnych podbojach, ale Seda pragnie łupów o wiele cenniejszych: prastarych mocy z zamierzchłej przeszłości.

     Tynisa wciąż ucieka przed demonami własnego umysłu. Od przeszłości nie ma już ucieczki. Strata Salmy, śmierć ukochanego i rozsieczonego na jej oczach ojca...Jak znaleźć ukojenie po tych tragediach? Zapomniana i osamotniona wśród Ważców, próbuje podnieść się po kolejnych porażkach.

     Wątek Tynisy i jej nawiedzenia przez duchy chyba najmniej przekonuje mnie w tej książce. Chociaż jest na równi z miłosnymi perypetiami  młodej żókczyny Che oraz jej kochanka renegata osowca Thalryka. Jakieś to wszystko miałkie, takie rozwleczone.

     Natomiast historia Sedy i jej próba podboju starożytnego miasta tylko po to by dobrać się do tamtejszej magii zasługuje na uwagę. Mamy tu całą armię osowców oraz sprzymierzonych z nimi skorpiońców. Ich przeciwnikami są, zarówno zacofani, łysi żókowcy jak i technologicznie zaawansowani żołnierze Żelaznej Rękawicy. Do każdej z wymienionych grup przypisany jest inny wątek. W przypadku walk o Khanaphes oczywiście łączą się w całość.

     "Spadkobiercy Ostrza" są dość ciekawą pozycją, ale jak to w przypadku Tchaikovskiego trzeba po prostu lubić jak pisze oraz o czym pisze. Dużo tutaj jest polityki, intryg wymieszanych z magią oraz zaawansowanej technologi. Nie ma jednego głównego bohatera za to sporo postaci pobocznych.

     Jeżeli nie zraża kogoś wielowątkowość, skakanie z miejscem akcji to serdecznie polecam.

wtorek, 10 lutego 2015

Wszystko to Inevera

  
     Dzisiejszą książę jak zwykle przeczytałam z opóźnieniem w stosunku do wydania, ale przynajmniej jest to pozycja z listy postanowień 2014. Mam oczywiście na myśli "Wojnę w Blasku Dnia" księgę I Petera V. Breta. Jest to kolejna część z serii, a poznaliśmy już "Malowanego Człowieka" oraz "Pustynną Włócznię", wszystkie po dwie księgi. Międzyczasie powstały jeszcze dwie krótkie opowieści "Wielki Bazar/ Złoto Brayana", które są "Opowieściami ze Świata Arlena", ale ich nie czytałam, więc nic Wam na ten temat nie powiem.

     Opis:

     Arlen i Jardir byli kiedyś jak bracia. Teraz stali się rywalami. Otchłańce szykują atak i tylko dwóch mężczyzn może im stanąć na drodze, pod warunkiem, że opanują demony, które czają się w ich sercach.

     Książkę rozpoczyna prolog, w którym poznajemy młodość Inevery, Jiwah Ka, czyli pierwszej żony Ahmanna Jardira. Właściwie większość w "Wojnie w Blasku Dnia" dotyczy Inevery. Mało tutaj Arlena, Rojera oraz Leeshy. Czy słusznie autor poświęcił prawie całą książkę dla tej jednej postaci? Mam, co do tego wątpliwości. W poprzednich tomach poznaliśmy piękną Krasjankę, wiemy jak się zachowuje, kim jest i do czego dąży. Po co więc pisać o całym jej życiu i dojściu do władzy, a tym samym wspominać te same historie, tylko z innej stron.

     Nie będę się rozpisywać nad samą książką, bo jest dobrze napisana. Autor nie ma problemu z przenoszeniem myśli na papier. Jako całość historia jest ciekawa i wciąga czytelnika, ale jak dla mnie, jeśli chodzi o ten jeden tom, jest to najsłabsze ogniwo. W akcji nie posunęliśmy się za bardzo do przodu. Wprowadzenie nowych, nic właściwie nie znaczących bohaterów niewiele zmieniło. Na dobra sprawę można byłoby nie czytać tej księgi, autor powinien tylko napisać: Leesha wraca do Zakątka i zabrać się do księgi II.

     To tyle jeśli chodzi o "Wojnę w Blasku Dnia" księga I. Sami zdecydujcie, czy warto czytać.

wtorek, 27 stycznia 2015

"Władca Pierścieni" pierwsze spotkanie


     O "Władcy Pierścieni" J.R.R. Tolkiena słyszał niemal każdy. W moim życiu zawsze gdzieś przewijał się ten tytuł, ale nie miałam okazji po niego sięgnąć. Oczywiście widziałam o co w niej mniej więcej chodzi, ale dopiero gdy pojawiła się filmowa wersja przekonałam się, co mnie ominęło. Tak, tak, należę do tego nielicznego grona, które po oglądnięciu filmu sięga po oryginał. Nie będę się wypowiadać na temat zgodności treści z ekranizacją, bo każdy kto czyta wie jak to wygląda. Po za tym swoje zdanie na ten temat wyrażałam nie raz.

     Opis:

     W zamierzchłych czasach kowale elfów wykuli Pierścienie Mocy. Lecz Mroczny Władca stworzył Jedyny Pierścień, aby rządził pozostałymi. Ale Pierścień zniknął na wiele wieków w Śródziemiu, zanim trafił w ręce hobbita, którego przeznaczeniem stało się jego zniszczenie...

     Drużyna Pierścienia wyrusza z Shire. Żaden uczestnik wyprawy - hobbici Frodo, Sam, Pippin i Merry, czarodziej Gandalf, krasnolud Gimlie, elf Legolas, Boromir z Gondoru i tajemniczy Obieżyświat - nie wie, co czeka u kresu podróży. Jeśli jednak nie wypełnią misji, świat ogarną Ciemności...

     Akcja książki rozpoczyna się w uroczej wiosce hobbitów, gdzie poznajemy bohatera powieści, Froda. Tu także przybywa do swojego starego przyjaciela, Bilba Bagginsa, czarodziej Gandalf. To właśnie od wuja Bilba, Frodo otrzymuje Jedyny Pierścień, co niestety ściąga na niego kłopoty. Obciążony strasznym brzemieniem wyrusza w podróż by zniszczyć Pierścień. Najpierw wraz z przyjaciółmi hobbitami udaje się do elfa Elronda. Zebrawszy drużynę śmiałków wyrusza do Mordoru.

     Bohaterowie przedstawiają różne postawy. Wszystko jest jasne i klarowne jeśli chodzi o dobro i zło, ale moc Pierścienia przyciąga, przez co ściąga niektórych na manowce. Jeśli chodzi o akcję to z początku jest nieco monotonna, ale z czasem się rozkręca.

     Tolkiena należy nazwać geniuszem swoich czasów, a na pewno prekursorem. Świat, który wykreował jest niezwykły, barwny. Oczywiście styl autora wznosi się na wyżyny i nie obyło się bez pompatyczności, przez co nieco przypomina klimatem "Pieśń o Rolandzie"(takie mam skojarzenie :-P).

     Nie da się ukryć, że jest to książka, którą trzeba przeczytać, choćby po to by później powiedzieć to nie mój klimat. Ładne wydanie ozdobi półki Polecam!  :-D

P.S. Po wszystkich trzech tomach zrobię podsumowanie :-)

wtorek, 20 stycznia 2015

Zemsta Dwunastu


     "Dwunastu", którzy uratowali Rosję przed Napoleonem przedstawiłam wam na początku zeszłego roku. Teraz przyszła pora na drugą część zatytułowaną "Trzynaście lat później", a dopisek pod tytułem obwieszcza, że tytułowi bohaterowie pogrążą Rosję w mroku, gnani żądzą zemsty... i ludzkiej krwi. Kto czytał część pierwszą ten wie, że z Dwunastu za wiele nie zostało, cóż zatem nas czeka "Trzynaście lat później"?

     Opis:

     Aleksiej Iwanowicz Daniłow, dziś pułkownik w służbie cara, sądził, że musi walczyć już tylko z ludźmi. Lecz dwunastu straszliwych sojuszników nie zniknęło jak koszmarny sen. Nie zapomnieli o złożonej im przysiędze - przypieczętowanej krwią i złamanej przed laty. I powrócą, by ukarać zdrajcę. A Aleksiej znów zmierzy się z nieludzką grozą i upiorną furią zemsty, która dokona się trzynaście lat później...

     Jak można wywnioskować z tytułu akcja książki dzieje się trzynaście lat po wydarzeniach z pierwszej części. Głównym bohaterem wciąż pozostaje Aleksiej Iwanowicz Daniłow, jedyny, który przeżył spotkanie z wołoskimi wurdułakami, czyli wampirami, okrutnymi bestiami, które napędza żądza krwi.

     Daniłow awansował i dzisiaj jest pułkownikiem oraz zaufanym cara Aleksandra I. Otrzymuje niebezpieczne zadanie: ma dowiedzieć się, kto stoi za spiskiem mającym na celu detronizację cara oraz zamachem na życie władcy. Aleksiej zmuszony jest lawirować między różnymi stronnictwami. Trop, którym podąża bohater wiedzie go do przerażającej prawdy. Spiskowcom kieruje nie kto inny, jak uznany za zmarłego Juda. Daniłow wbrew sobie sprzymierza się z wampirem renegatem by powstrzymać śmiertelnego wroga. Okrutny i podstępny Juda przedstawia się carowi jako Richard Cain, a przed żoną i synem Aleksieja, Wisilij Denisowicz. Bardzo to pokrętne, ale tym bardziej intrygujące.

     Rozczarowany zaistniałą sytuacją w Rosji sfrustrowany bohater wspomina dawnych towarzyszy broni, a zarazem musi się zmierzyć z rzeczywistością. Konflikt z synem, nieufność w stosunku do żony i kochanki nie ułatwiają sytuacji.
     Sporo tu polityki i intryg. Historyczne fakty splatają się z ludowymi wierzeniami. Odnajdziemy tu wiernego żołnierza, który kocha swego władcę, zdradę polityczną i osobistą oraz wiele innych wątków.
 
     "Trzynaście lat później" jest zdecydowanie lepszą książką niż "Dwunastu". Więcej się tu dzieje, a i bohaterowie są lepiej nakreśleni. Czyta się całkiem dobrze, chociaż niektóre wątki są dość nużące. Ogólnie jakość szczególnie jej nie polecam. Nie jest zła, ale do dobrych też jej nie zaliczę. Ot, takie czytadło. Przeczytasz, dobrze, nie, świat się od tego nie zawali ;-)

wtorek, 13 stycznia 2015

Przepowiednia banfaith z Albionu dobiega końca


     Pierwszą książką jaką przedstawiłam w roku 2014 był "Srebrnoreki" Stephena Lawheada. Rok 2015 również zacznę od jego książki, a nosi ona tytuł "Węzeł bez Końca" i jest ostatnim tomem trylogii "Pieśń Albionu". Jak pisałam już wcześniej mam do nich pewien sentyment ponieważ właściwie one wyznaczyły książkowo - gatunkową ścieżkę, którą podążam do tej pory. Może to naiwne, ale zawsze miałam gdzieś tam cichą nadzieję, że to co przeżył Llew wydarzyło się na prawdę i może coś takiego spotka również mnie. Któż by nie chciał :-)

     Opis:

     W Albionie szaleje ogień, dziwny, ukryty, o ciemnych, niewidocznych dla oczu płomieniach. Pozostawiając zgliszcza, gromadzi coraz więcej ciemności w swym gorącym, czarnym sercu...

     Llew Srebrnoręki jest królem Albionu, a Mąż z Brązu przeciwstawia się jego władzy. Llew musi odbyć podróż do Plugawej Ziemi, aby odzyskać swój największy skarb. Rozpoczyna się ostatnia bitwa.

     Llew rozbudowuję swoją osadę. Pragnie by jego lud był szczęśliwy. By ulżyć w pracy postanawia wybudować młyn. Czyni wszystko by być dobrym, sprawiedliwym królem. Jego spokój burzą obcy, którzy panoszą się po wzgórzach. Bagatelizuje jednak ostrzeżenia i tarci to, co jest mu bardzo drogie. By odzyskać swą ukochaną przemierzy cały Albion oraz złamie geas (król nie może opuścić Albionu) i podąży do Plugawej Ziemi. Tam po wielu niebezpiecznych przygodach odnajdzie Goewyn, ale na tym się nie kończy historia Llew. Przepowiednia musi zostać wypełniona.

     Bohaterowie to prawi i szlachetni mężowie, nie bojący się podążać za swymi ideałami. Z wysoko uniesioną głową wychodzący na przeciw niebezpieczeństwom przynoszonym im przez los. Dzielni wojownicy z wprawą rozprawiają się ze swymi przeciwnikami. Niektórzy giną, by inni mogli iść na przód. Ich wrogowie są bezwzględni i nie zawahają się przed nieczystymi zagrywkami byle tylko osiągnąć cel, a co za tym idzie zemścić się na Llew.

     Akcja z początku spokojna, znacznie przyspiesza, gdy bohaterowie przenoszą się z Albionu do Tir Aflan. Rozdziały są krótkie, przez co bardzo szybko się czyta. Historia opowiedziana jest w gawędziarski sposób i śledzimy ją z perspektywy głównego bohatera jak w pierwszym tomie.

     "Węzeł bez końca" to zgrabne zakończenie całej historii, w której mity celtyckie splatają się ze znaną nam rzeczywistością. Ten barwny świat sprawia, że chciałoby się w nim pozostać na wieki. Niestety wszystko, co dobre ma kiedyś swój koniec. Na szczęście do "Pieśni Albionu" zawsze można powrócić poprzez książki Lawheada :-D

     Polecam serdecznie :-)

środa, 7 stycznia 2015

Postanowienia na rok 2015

     Ponieważ z realizacją postanowień książkowych 2014 wywiązałam się całkiem nieźle pora na nową listę. Książki, o  które chcę poszerzyć swoją kolekcje to:

     1. Powrót Króla J. R. R. Tolkien
     2. Nawałnica Mieczy. Stal i Śnieg George R. R. Martin
     3. Nawałnica Mieczy. Krew i Złoto George R. R. Martin
     4. Zwiadowcy tom 8 John Flanagan
     5. Ruiny Orson Scott Card
     6. Linia Ognia Tomasz Pacyński
     7. Wrota Mistrza Wojny Adrian Tchaikovsky
     8. Czarny Pergamin Rafał Dębski

     Mam nadzieję, że również tym razem uda się wszystkie kupić :-)
    

wtorek, 30 grudnia 2014

Rozliczenie z rokiem 2014

     Jutro już ostatni dzień roku 2014 i należałoby się rozliczyć z postanowień z początku. Rok był intensywny. Starałam się jak mogłam wrzucać posty regularnie, ale nie zawsze się to udawało. Książek przeczytałam sporo. Nie wszystkie jednak były z dziedziny fantastyki. Odbyłam parę ciekawych spotkań. Jednych mniej udanych, innych całkiem ciekawych. Analizując przebieg wypadków mogę stwierdzić, że rok był interesujący.
     Pora najwyższa by zobaczyć co wyszło z postanowień książkowych 2014.


     1. "Podniebna Wojna" Adrian Tchaikovsky

     Przeczytana. Czeka na swoją kolej do opisu.

     2. "Prawo Caine'a" Matthew Woodring Stover

     Przeczytana. Czeka na swoją kolej do opisu.

     3. "Namiestniczka" Księga III Wiera Szkolnikowa


     4. "Wojna w Blasku Dnia " Księga I Peter V. Brett

     Kupiona. Czeka w kolejce do przeczytania.

     5. "Wojna w Blasku Dnia" Księga II Peter V. Brett

      Kupiona. Czeka w kolejce do przeczytania.

     6. "Węzeł bez końca" Stephen Lawhead

     Kupiona. W trakcie czytania.

     7. "Starcie Królów" George R.R. Martin


     8. "Ja Inkwizytor. Głód i Pragnienie" Jacek Piekara


     Myślę, że wyszło całkiem nieźle. Książki, które chciałam, kupiłam, a większość przeczytałam. Pora przygotować kolejną listę :-) 

     Życzę szczęśliwego Nowego Roku i góry książek.

wtorek, 2 grudnia 2014

Pierwsze samodzielne zadanie Willa


     "Zwiadowcy. Czarnoksiężnik z północy" to już piąty tom z serii napisanej przez Johna Flanagana. Książki cieszą się dużą popularnością wśród młodzieży i nie ma się co dziwić. Przygody Willa przedstawione w prosty sposób są zrozumiałe dla każdego. Siła przyjaźni, szlachetne postawy, nieskazitelni bohaterowie i zwycięstwo dobra nad złem może i są oklepane, ale gdy jest to wszystko zgrabnie napisane przyjemnie się czyta. O czym zatem jest kolejny tom?
     Opis:
     Will osiąga wymarzony cel - zostaje przyjęty w poczet zwiadowców i otrzymuje przydział do położonego na wyspie lenna Seacliff. Życie płynie tam spokojnie, nie dostarczając Willowi zbyt wielu okazji do wykorzystania nabytych podczas nauk u Halta umiejętności. Sytuacja ulega radykalnej zmianie, gdy Seacliff odwiedza dawno niewidziana towarzyszka dzieciństwa, Alyss. Piękna, pełna wdzięku dziewczyna ukończyła nauki u Mistrzyni Służb Dyplomatycznych Zamku Redmont. Alyss przekazuje Willowi pewna wiadomość. Młody zwiadowca musi opuścić swą przytulną chatę i udać się na Północ, do lenna Norgare. Czy tajemnicze i groźne wydarzenia, jakie ostatnio mają tam miejsce, wiążą się z czarną magią, czy może istnieje jakieś realne wytłumaczenie pozornie niepojętych spraw?

     Minęło pięć lat od wydarzeń z ostatniej książki, a więc bohater jest już dorosłym młodym mężczyzną. Jak się dowiedzieliśmy z opisu Will dostał swój przydział w lennie Seacliff, gdzie wiedzie spokojny żywot do czasu aż pojawia się Alyss, a on sam otrzymuje wiadomość od Halta i Crowley’a. Na ich rozkaz ma udać się do zamku Macindaw w lennie Norgate. W przebraniu rybałta wyrusza na swoją pierwszą poważną misję. W lennie Norgate lord Syron zachorował na tajemniczą chorobę. Niektórzy podejrzewają, że to sprawka legendarnego czarnoksiężnika - Malkallama. Will będzie musiał to wyjaśnić.

     W książce ponownie pojawiają się Skandianie, a także zły charakter John Buttle. Zabawnym motywem jest piosenka wymyślona przez Willa o Halcie.

      "Zwiadowców" jak zwykle czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Prosty język jakim posługuje się Flanagan nie pozostawia wątpliwości, że nie jest to książka o skomplikowanym wątku. Nie zmienia to faktu, że można się przy niej zrelaksować. Nie polecam jednak dojrzałemu czytelnikowi, poszukującemu głębszego sensu. Lepiej poszukać czegoś innego. Dla kogoś kto poszukuje magi w książce też nie jet to dobry wybór. Tego tu nie znajdziecie. Za to młody czytelnik lubujący się w przygodach, opowieściach o przyjaźni, jak najbardziej odnajdzie się w świecie Willa.

     Życzę przyjemnego czytania :-)

wtorek, 25 listopada 2014

Liebster blog Awoard

     Dzisiejszy post jest dość nietypowy, a mianowicie dotyczy nominacji do Liebster blog Award. trochę zajęło zanim napisałam odpowiedzi ;-) Teraz pozwolę sobie skopiować fragment tekstu z bloga Co myślę o, z którego właśnie dostałam nominację, mam nadzieję, że się nie obrazisz. To informacja, o co mniej więcej chodzi.

     Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za „dobrze wykonaną robotę”. Jest przyznawana dla blogerów o niższej liczbie obserwatorów, co daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.

     Pora na odpowiedzi:-)

1. Jaką książkę zabierzesz na bezludną wyspę?

      Książek, które lubię jest całkiem sporo. Ulubionych znacznie mniej. A ta jedna wyjątkowa, z która miałabym się nie nudzić...najchętniej zabrałabym całą serię "Cienie Pojętnych", ale jak jedna to "Imperium Czerni i Złota" Matthew Woodring Stovera. To książka, która ma wiele wątków, liczne wielobarwne i niejednoznaczne postacie, intrygi, zdrady, polityka. Czego chcieć więcej :-)

2. Co najbardziej denerwuje cię w zachowaniu innych blogerów?

     Rzadko zaglądam na inne blogi, a osobiste spotkanie opisywałam niedawno :-/ To co zaobserwowałam nie jest niczym miłym. Co mnie denerwuje? Ciężko stwierdzić skoro nie siedzę aż tak w temacie.

3. Co cię skłoniło do blogowania?

     Możliwość pisania i dzielenia się opiniami o książkach.

4. Jak sobie radzisz z brakiem weny do pisania?

     Raczej słabo. Często piszę na ostatnią chwilę :-(

5. Jak bardzo ważna jest dla ciebie okładka książki? Czy interesująca oprawa bardziej zachęci cię do jej przeczytania?

     Pierwsze na co zwracam uwagę, to grubość książki. Im obszerniejsza tym lepiej. Okładka książki nie jest taka ważna, chociaż jak jest ciekawa oprawa graficzna to miło pocieszyć oko. Jednak ładna okładka, zależy co ktoś przez to rozumie, nie oznacza ciekawej książki. Dlatego się tym nie sugeruję.

6. Czy od zawsze byłeś/byłaś molem książkowym? Czy jakieś wydarzenie lub osoba zachęciły cię do czytania?

     W dzieciństwie nie byłam molem książkowym, a czytanie wcale nie przychodziło z łatwością(to przez astygmatyzm), ale w wieku jakiś jedenastu, dwunastu lat jakoś tak wyszło, że zaczęłam sięgać po książki.

7. Z którym bohaterem lub bohaterką książki poszedłbyś/poszłabyś do kawiarni?

     Ciężki wybór, ale chyba byłby to Mordimer Madderdin. Posiada rubaszny humor, jest inteligentny i ma mocną głowę ;-)

8. Czym twoim zdaniem jest spowodowany spadek czytelnictwa w Polsce?

     Myślę, że z jednej strony jest to bylejakość czytania. Nie ma takiego nacisku by czytać poprawnie. Dawniej osoba tak zwana dukająca była piętnowana, teraz przechodzi się nad tym do porządku dziennego. Z drugiej strony jest to nierozumienie tekstów czytanych. Można to łatwo zauważyć czytając komentarze na różnych forach internetowych. Po trzecie, niestety książki są drogie :-( Po trzecie dostępność innych mediów i tutaj należy się zastanowić, czy robienie badań na temat czytania jest adekwatne do wyników. Ludzie przenieśli swoje życie do internetu i tu nie można zaprzeczyć sporo czytają. Choćby to były małe artykuliki, plotki itp. zawsze jest to coś. A wracając do pytania, można byłby mnożyć odpowiedzi o czytelnictwie w Polsce.

9.. Czy pamiętasz swoją pierwszą przeczytaną na poważnie książkę? Pomijając lektury szkolne.

    Szczerze mówiąc nie pamiętam, ale książka, która skierowała moją uwagę na fantastykę to "Woja o Raj" Stephena Lawheada.

10. Najbardziej udana ekranizacja książki?

     Nie ma takiej, ale każdą ekranizację można oglądnąć, aby zobaczyć jak ktoś zinterpretował pierwowzór.

11. Lubię czytać książki, bo...

     Tutaj można by się rozpisywać na ten temat. Napisze tylko, że dają ogromne możliwości wyobraźni. Więcej na ten temat pisałam w moich postach o introwertykach i ekstrawertykach w świecie książek.


     Odpowiedziałam na pytania i pora żeby teraz kogoś nominować. Wiem, że miały to być blogi z małą ilością wyświetleń i nie mogą być to blogi już nominowane, ale aż tak w tym nie siedzę i dlatego wybrałam blogi, które znam. Oto one:
    Wszechstronnie zaczytana
    W cieniu książek
    Nałogowy książkoholik
    Pro czyli za 
    Kawa z cynamonem
     Pora  na pytania :-)
  1. Książka, którą czytałaś/eś więcej niż raz lub zamierzasz do niej wrócić to...
  2. Kocham książki bo...
  3. Co daje Ci blogowanie?
  4. Jaki bohater/a jest dla Ciebie wzorem?
  5. Czym się kierujesz przy wyborze książek?
  6.  Jak ważna jest dla ciebie opinia innych blogerów o książce, którą zamierzasz  przeczytać i opisać?
  7. Wolisz wersję papierową czy ebook? Dlaczego?
  8. W jakim miejscu najbardziej lubisz czytać?
  9. Jak twoim zdaniem odbierany jest świat blogerów książkowych?
  10. Książka, która zmieniła moje życie to...

wtorek, 11 listopada 2014

Tajemnicze bractwo Vis Maior




     Dzisiaj obiecany wpis o książce Sir. B. Angel "Oko Kanaloa. Szyfr wtajemniczenia". Jak niedawno pisałam, autorkę poznałam osobiście - link do posta będzie na dole. Żeby dostać książkę musiałam się trochę natrudzić. Nie widziałam jej stacjonarnie :-( Najpierw chciałam ją zamówić w Bonito, ale jak się zdecydowałam na kupno to była niedostępna. Następnie zamówiłam na allegro, ale i tu napotkałam trudność. Sprzedający oznajmił, że nie ma jej na magazynie, oddał pieniądze i tyle byłoby z tego :-( W końcu zamówiłam w Epiku i tu bez problemu odebrałam po trzech dniach :-)

     Opis:

     "Oko Kanaloa: Szyfr Wtajemniczenia" to pierwsza część opowieści o młodej dziewczynie, która przypadkiem wpada na ślad tajemniczego stowarzyszenia. Chcąc dogłębnie poznać organizację, wchodzi w jej szeregi i dowiaduje się o istnieniu istot, które dotąd znała jedynie z bajek. Vis Maior (Siła Wyższa) okazuje się tajnym bractwem, które ma na celu utrzymać świat w błogiej nieświadomości o zagrożeniu ze strony istot magicznych. Jego antagonista, Neftyda (Czarny Księżyc) w tym czasie próbuje dostać się do siedliska demonów i uwolnić je...

     Książka zaczyna się fajnym prologiem, gdzie mały chłopiec podczas przyjęcia zakrada się na strych i odnajduję tajemniczą księgę. Zafascynowany zaczyna czytać, a my wraz z nim poznajemy przygody dziewczynę o imieniu Sheyla. Młoda studentka dostaje za zadanie napisać artykuł o bliżej nikomu nie znanym, nowym studencie - Blake Hunt. Gbur nie chce z nią rozmawiać. Ignoruje wszystkie jej pytania, a w dodatku ma zwyczaj w irytujący sposób znikać. Sheyla nie odpuszcza i przez swój upór trafia za swoim obiektem na spotkanie stowarzyszenia, a nawet zostaje członkiem bractwa. Tutaj zaczynają się schody, bo przez Hunta wpada w coraz większe opały, a nawet prawie zostaje przez niego przehandlowana za informację.

     Zarówno Sheyla jak Hunt zapewniają, że nie darzą się sympatią, ale wyczuwa się napięcie między nimi. Nie ma tu ckliwego romansu, ale jakaś tam fascynacja, chociaż bohaterowie będą się tego wypierać, a nawet układać życie z zupełnie kimś innym.

     Oprócz wspomnianych już Sheyla i Hunta mamy tu również przyjaciół dziewczyny. Śliczną Cassie oraz komputerowca Prestona. O ile z początku irytowała mnie i to strasznie, główna bohaterka, z czasem jakoś do niej przywykłam. Hunt ze swoim, jestem najlepszy, wpisuje się w obraz historii. Preston, gdzieś tam się przewija i pokazuje, że zależy mu na przyjaźni. Natomiast, jeśli chodzi o Cassie to przyznaję, że nie przypadła do mojego gustu. Na szczęście nie jest jej aż tak dużo.

     Akcja jest w dość dobrym tempie. Wątki następują jeden po drugim i nie musimy się martwić, że się pogubimy. Czyta się bardzo dobrze. Widać, że autorka czerpie przyjemność z pisania i nie ma problemu z przelewaniem myśli na papier :-)

     Ciekawa historia, odrobina humoru oraz szczypta ironii to zdaje się przepis na tą książkę ;-) Polecam chociaż w moim odczuciu bardziej przypadnie do gustu młodym kobietą!

     P.S. Jest już dostępny drugi tom "Oko Kanaloa: Tajemnica Ducha", ale niestety tylko jako ebook :-(

oraz

wtorek, 4 listopada 2014

Uwięzieni w grze komputerowej


  Co by było, gdyby gra komputerowa przeniosła i uwięziła nas w czasie rozgrywki? Na takie pytanie zdaje się odpowiadać "Hyperversum" Cecilii Randall. Osobiście książka nasuwa mi na myśl anime "Sword Art Online". Tam również bohaterowie zostają uwięzieni w grze, zawierają przyjaźnie, sojusze z innymi graczami oraz dążą do przejścia wszystkich levelów. W książce oczywiście nie przechodzi się etapów i nie zdobywa punktów. Gracze z "Hyperversum" przenieśli się bowiem w czasie.

     Opis:

     Ostrzegali cię przed spędzaniem całego wolnego czasu w wirtualnym świecie gier komputerowych? Mieli rację...

     Wyobraź sobie komputerową grę RPG, która pozwala nie tylko śledzić losy bohaterów, ale wejść w ich skórę. Która zaciera granicę pomiędzy rzeczywistością a światem wirtualnym.

     Ta gra nazywa się Hyperversum.

     Daniel, Ian i Jodie przenoszą się do XIII- wiecznej Francji, żeby w świecie wirtualnym przeżyć największą przygodę swojego życia. W wyniku awarii systemu fikcja miesza się z rzeczywistością, a powrót do teraźniejszości wydaje się niemożliwy. Przed bohaterami pojawiają się nieoczekiwane wyzwania. Czy Ian uratuje ukochaną z przeszłości? Czy Daniel pokona strach i z chłopca stanie się mężczyzną? Czy Jodie odnajdzie się w roli średniowiecznej damy? Czy ich przyjaźń przetrwa próbę czasu i przestrzeni?

     Sześcioro graczy, o tym, że jest jeszcze Martin, Donna i Carl opis nie wspomina,  przenosi się w czasie. Od samego początku nie idzie za dobrze. Podczas sztormu przyjaciele zostają rozdzieleni. I tak czworo z nich trafia do francuskiego miasteczka pod jurysdykcją Angielską. Tam muszą zmierzyć się z okrutnym szeryfem Derangale. Trafiają do więzienia, z którego udaje im się uciec, a następnie znajdują się na terenie Francji. Dziewczyna, z którą uciekali okazuje się szlachetna damą. Za to, że udzielili jej pomocy trafiają pod skrzydła jej opiekuna, hrabiego de Ponthieu. Próbują odnaleźć zaginionych przyjaciół, a w międzyczasie muszą się zmagać z średniowieczną rzeczywistością. Bohaterowie dość szybko przystosowują się do nowych warunków i nie raz udowadniać będą, że są godni zaufania.

     Autorka skupia się raczej na męskich postaciach, przez co śledzimy akcje oczami Daniela oraz Iana. Jodie mimo iż została wymieniona w opisie jest jakby postacią poboczną. Nie ma co narzekać ponieważ wiele się dzieje. Ze spisku trafiamy na turniej, a z turnieju wyruszamy na bitwę.

     Akcja podparta jest historycznymi wydarzeniami, a postacie fikcyjne wymieszane są z rzeczywistymi. Taki miks pozwala bardziej uwiarygodnić opisane wydarzenia.

     Jeśli chodzi o pytania zawarte w opisie to wiadomo, nawet nie czytając można odpowiedzieć twierdząco i nie ma, co gdybać. Książka napisana jest prosto, ale nie znaczy, że jest zła. Czyta się ją dobrze, ale dla mnie nie jest jakoś super porywająca. Może przez to, że nie ma skomplikowanej fabuły. Wiadomo, co jest czarne, a co białe. Kto zły, a kto dobry. Bohaterowie nie mają trudnych, niejednoznacznych charakterów. Nawet historia miłosna jest potraktowana po macoszemu. Wydaje się jakby autorka bała się zagłębić w relacje między bohaterami. Można było z tych postaci wyciągnąć więcej. Ale, co ja się będę czepiać skoro książka odniosła sukces na świecie, a i z tego, co czytałam dużo ludzi wypowiada się o niej w samych superlatywach. Może mnie nie powaliła, bo nie jestem w odpowiedniej grupie wiekowej.

     Książka nie zachwyci doświadczonych czytelników, ale można ją przeczytać jako ciekawostkę i jak to mówię: przerywnik w ciężkim repertuarze ;-)

     Czytajcie, a otworzą się przed wami niezwykłe światy :-D

wtorek, 28 października 2014

Spotkanie z Sir B. Angel oraz Zjazd blogerów na Targach w Krakowie

     Na początek krótkie usprawiedliwienie  ;-) W zeszłym tygodniu nic nie wrzuciłam z tego względu, że były to dni bardzo intensywne. Zarówno zawodowo jak i prywatnie wiele się działo, a okropne przeziębienie oraz migrena niczego nie ułatwiały :-(

     Miał być dzisiaj post o książce, ale będzie o Targach i moich wrażeniach. Czy pozytywnych? Hmmm. Zależy w który dzień.

     Na Międzynarodowych Targach Książki w Krakowie pojawiłam się w czwartek i sobotę. W pierwszy dzień ponieważ zależało mi na spotkaniu z autorką, w drugi, a właściwie trzeci dzień Targów odbyło się spotkanie Blogerów Książkowych.

     Co do samego budynku EXPO: nowoczesny budynek, w środku całkiem przestrzenny, dwie oddzielne hale, sale seminaryjne, piętro przeznaczone na, jak to ładnie określają restaurację, chociaż bardziej przypomina to fast food. Nie czepiajmy się jednak. Po miejscu, w którym poprzednio odbywały się targi zdecydowanie wygląda to lepiej.

     Wystawców była cała masa. Oferowali książki z całkiem niezłymi rabatami. Oprócz znanych wydawnictw można się było zapoznać z tymi mniejszymi, niezależnymi. Oprócz książek były również komiksy i gry. Wybór ogromny.

     Oczywiście nie można zapomnieć, że Targi to możliwość spotkania z autorami. W sobotę do Pilipiuka była "kilometrowa" kolejka, ale nie o nim chciałam wam powiedzieć. Rok temu pisałam o debiutującej wówczas młodej pisarce Sir B. Angel i jej książce "Oko Kanaloa: Szyfr wtajemniczenia"
(wrzucę niedługo recenzję książki). Wymieniając z nią maile dowiedziałam się, że w tym roku będzie na Targach, o czym wam wspominałam. W czwartek mimo okropnego bólu głowy w skoczyłam w tramwaj i pognałam na spotkanie. Nie żałuję. Beata jest osobą bardzo pozytywną, wesołą, otwartą. Szybko łapie kontakt z ludźmi i przede wszystkim nie jest niedostępna i nadęta jak niektórzy pisarze. Pisze dobrą literaturę i przykre jest to, że nie jest tak promowana jak inni. Wiadomo, że wydawnictwa zarabiają na znanych nazwiskach, ale jest masę młodych pisarzy, którzy się przez to nie mogą przebić, a często maja o wiele więcej do powiedzenia w swoich powieściach niż ci popularni autorzy, którzy mam wrażenie, że kopiują od siebie, albo piszą w kółko o jednym i tym samym. No nic, może, jak więcej blogerów będzie pisać o tych bardziej niszowych autorach uda im się wybić.

     O ile z czwartkowego spotkania jestem bardzo zadowolona, przede wszystkim na Targach nie było dzikich tłumów i wszystko można było spokojnie pooglądać, tak sobota przyniosła rozczarowanie. Jak już kiedyś wspominałam jestem introwertykiem i najchętniej nie wychodziłabym z domu i właściwie nie wiem, co mnie podkusiło, by zdecydować się na Zjazd Blogerów Książkowych. Może chciałam poznać osoby o podobnych zainteresowaniach? Niedoczekanie. No dobra, poznałam jedną góra dwie dziewczyny, które siedziały obok mnie. Ogólnie na sali było na oko jakieś sto trzydzieści osób. Zgroza. Nawet w grupie na studiach nie maiłam tyle osób. Starałam się podejść do tego pozytywnie, ale kiedy Pan, który prowadził spotkanie w zastępstwie, sam nie wiedział, co mówić i robić miałam ochotę wyjść. Kilka osób tak zrobiło. Ja dzielnie została do końca. Pomijam fakt, że mieliśmy się przedstawiać jak na grupie wsparcia, a gdy doszło do połowy Pan stwierdził, że to i tak nie ma sensu, bo tylu osób się nie zapamięta. Odkrywcze. Wymuszona dyskusja o wyższości blogów piszących nie tylko o książkach, ale również o popkulturze, bo w tedy skaczą statystyki...no cóż, zostawię to bez komentarza. Jeśli miałbym określić to spotkanie powiedziałbym: żenujące.

     W tym samym dniu mało się odbyć bardziej kameralne spotkanie, jeśli dla kogoś około czterdziestu osób to niedużo, w knajpce o nazwie Kolanko, ale ponieważ Zjazd Blogerów okazał się dla mnie porażką, nie zdecydowałam się tam pokazać. Zresztą chyba się wyleczyłam z tego typu spotkań. Jeśli miałabym z kimś porozmawiać prywatnie to nie ma problemu, ale zdecydowanie nie na moje nerwy są spotkania z krzykaczami i tłumem.

     Mam nadzieję, że wasze przeżycia z Targów są o wiele lepsze :-)

wtorek, 14 października 2014

Hari ponownie wraca jako Caine


     Dzisiaj ponownie wkraczamy w świat Hariego Michaelsona czyli zabójcę Caine'a, a to za sprawą drugiego tomu "Ostrza Tyshalle'a" autorstwa Matthew Woodring Stovera.

     Opis:

     Na Ziemi Hari Michaelson był gwiazdą, w Nadświecie zaś znano go  jako Caine'a zabójcę. Z jego ręki ginęli najprawdziwsi królowie i książęta, niejedno państwo legło w gruzach -  a wszystko ku uciesze milionów widzów na Ziemi. Tym razem Hari - odarty z tożsamości Caine'a - musi stoczyć największą bitwę w swoim życiu, zmierzyć się z potężną korporacją rządzącą Ziemią i anonimowymi masami, gotową zniszczyć wszystko, co kocha. Wrogowie, starzy i nowi, zbroją się, żeby wystąpić przeciw niemu - samotnemu, bezsilnemu kalece. Chodzą słuchy, że Hari jest wrakiem i nie poradzi sobie w walce.

     Niektórzy chcieli by tego, ale okrutnie się oszukują...

     Hari ponownie musi się zmagać z niesprzyjającą klasą Uprzywilejowanych, Biznesmenów, Studiem oraz ze starymi i nowymi wrogami. Niektórzy sadzą, że niewiele może zrobić, ale Hari jest przecież Cainem, a to oznacza, że nie należy go lekceważyć. Ci, co krzywdzą jego rodzinę muszą ponieść tego konsekwencje.

     Książka utrzymuje wysoki poziom. Akcja dość szybka, bez zbędnego przynudzania. Bohater wciąż jest tym samym brutalem z problemami z poprzednich części. Nie można Caine'owi odmówić charyzmy i zacięcia. 

     W "Ostrzu Tyhalle'a" pełno jest odniesień do pokonywania własnych ograniczeń i słabości. Całkiem zgrabnie przedstawiony wątek rodzinny i przywiązania do przybranej córki, która zostaje odebrana Hariemu. Fantastyczne zakończenie, które zwiastuję bardzo ciekawy ciąg dalszy przygód Caine'a.

     Jedyny zarzut jaki mogę postawić autorowi to jego nie wyjaśnianie pewnych wątków, ani z poprzednich książek, ani z "Ostrza..."

     Ogólnie książkę czyta się bardzo dobrze. Najlepiej przeczytać od pierwszego tomu, a mianowicie "Bohaterowie Umierają"


     Książka nie jest dla każdego. Nie znajdziecie tu ckliwego romansu, a brutalną rzeczywistość. Jeśli macie ochotę na coś mocnego  to polecam.

wtorek, 7 października 2014

Stenwold szuka nowych sprzymierzeńców przeciwko Imperium




     "Morska Straż" Adriana Tchaikovskyego to już szósty tom o walce osowców z niżowcami w serii zatytułowanej "Cienie Pojętnych". Książki autora są znane i cenione na całym świecie. Nie każdemu  jednak mogą przypaść do gustu, gdyż nie są to lekkie opowiastki o prostych schematach. 

     Choć nie przepadam za wielotomowymi seriami, uważam, że jest to jedna z najlepszych z ostatnich lat jaką przeczytałam. 

     Najnowsza książka została wydana we wrześniu tego roku i jest to dziewiąty tom noszący tytuł "Wrota Mistrza Wojny". Już się nie mogę doczekać kiedy ją przeczytam :-)

     Wróćmy jednak do "Morskiej Straży" i tego, co się obecnie dzieje w "Cieniach..."

     Opis:

     Kolejny cień pada na Kolegium.

     Pomimo istnienia kruchego pokoju pomiędzy Imperium a Nizinami Stenwold Maker wie, że osowcy powrócą, by zagarnąć jego miasto. Gdy próbuje przygotować je na kolejną falę czerni i złota, w ukryciu rodzi się nowe zagrożenie dla jego ludu. Statki, które wypływają z portu Kolegium, są atakowane przez piratów. Niektóre przepadają bez śladu...

     Dotychczasowi sprzymierzeńcy Stenwolda, uśpieni rozpowszechnianymi kłamstwami i fałszywymi obietnicami, odsuwają się od niego, on sam zaś staje w obliczu zdrady czyhającej z każdej strony. A Imperium tylko czeka na pierwszy objaw słabości, by natychmiast uderzyć...Jednak osowcy nie są jedyną potęgą, której uwagę przyciąga Kolegium. I nawet oni mogą się okazać nie dość mocni, by powstrzymać siły gromadzące się w mroku - siły zwracające swe wygłodniałe spojrzenie w stronę miasta Stenwolda.

     Jak sam tytuł mówi, akcja ma wiele wspólnego z morzem, a właściwie wszystko, bo duża część książki rozgrywa się w odmętach wody. Stenwold wraz z grupą badawczą wyrusza na ekspedycję by odkryć kim są Morscy. W międzyczasie pająkowcy szykują niemiłą niespodziankę Kolegium. W oddali Imperium przygotowuje się do nowej kampanii. Wszystko zmierza do kolejnej wojny.

     W książce jak zwykle dużo akcji, wiele wątków, ciekawe dialogi i rozwiązania sytuacji. Bohaterowie nie szablonowi, wielowymiarowi. Nie brakuje podstępnych zdrad i to u bohaterów wydawać by się mogło bardzo przyjaźnie nastawionych. Bardzo dużo polityki i dyplomacji. Wszystko ze sobą jest wymieszane i dawkowane czytelnikowi. 

     Skończę teraz nad zachwytami i pomimo mojej sympatii do autora napisze coś niekorzystnego. Mam tu na myśli sam fakt powstania samej książki. Wprowadzono tu nowych bohaterów. Powstały nowe wątki, pozostawiając stare. Oczywiście wierzę w to, że autor do nich powróci, ale idąc tym tropem, tworząc nowe płaszczyzny można pisać serie w nieskończoność. Nie jest to moim zdaniem najlepszy pomysł. Nie będę dalej roztrząsać, czy książka powstała słusznie, czy też nie.

     Podsumowując książka "Morska Straż" jest dobra, ale nie najlepsza z serii. Zdecydowanie dla fanów Tchaikovskyego. Polecam czytać od pierwszego tomu, a najlepiej od krótkiego opowiadania "Pancerni" link poniżej:


     Miłej lektury :-)

wtorek, 30 września 2014

Mordimer w świecie kryminału


     Najnowszą książę o inkwizytorze "Ja, Inkwizytor. Głód i Pragnienie" Jacka Piekary sprawiłam sobie w czerwcu na urodziny. Książka została wydana 28 lutego 2014, a więc miałam lekkie opóźnienie ;-) To tylko cztery miesiące, nie jest tak źle ;-) Na Mordimera i jego przygody zawsze czekam z niecierpliwością i jest to jedna z niewielu książek, które kupuję w miarę na bieżąco.

     Opis: 

     Oto świat, w którym Chrystus zszedł z Krzyża i objął władzę nad ludzkością. Świat tortur, stosów i prześladowań.

     Mogę być waszym najgorszym koszmarem, jeśli tylko zechcecie.

     Imię jego Mordimer Madderdin - przed sąd inkwizycyjny posłał dziesiątki ludzi. 

     Nawet nie przypuszczasz, ile rzeczy da się wyrzeźbić za pomocą jednego dłuta.

     O czym jest inkwizytor? Oczywiście o alternatywnym świecie, w którym wierni słudzy Boży okrutnie karzą wszelkiego rodzaju czarowników, czarownice, trucicieli, bratających się z demonami. "...Głód i pragnienie" jest już ósmą książką o Mordimerze, a w kolejności wydarzeń piątą. Szczerze mówiąc drażni mnie takie skakanie z wydarzeniami przez autora, a przede wszystkim nie dokończenie serii rozpoczętych. Tym sposobem mamy tylko jeden tom o dzieciństwie Mordimera "Płomień i Krzyż" tom I. Nie mówię już o innych książkach, bo na kolejną część "Necrosis. Przebudzenie" to się chyba nie doczekam. Z tego, co mówi Jacek Piekara, ma on w planach napisanie zupełnie inne książki :-/ Trzeba się jednak cieszyć z tego, co jest. 

     W najnowszej książce "Ja, Inkwizytor..." mamy dwa opowiadania: "Wiewióreczka" oraz tytułowe "Głód i Pragnienie". Pierwsza opowiada o bardzo sprytnym Tomaszu Purcellu, który oszukał pewnych bardzo poważnych ludzi na sporą kwotę. A dlaczego zajmuje się tą sprawą Mordimer? Ano dlatego, że poważni ludzie maja wpływowych przyjaciół w Świętym Oficjum. Nie wszystko idzie tak jakby sobie tego życzyli, ale Mordimer nie jest głupi i bardzo szybko odkrywa, co się za tym kryje. Drugie opowiadanie przedstawia historię homoseksualisty i tego, co jest gotowy zrobić dla swojej miłości. Tutaj poznajemy bliźniaków, którzy będą później towarzyszyć Mordimerowi. 

     Opowiadania są zgrabnie napisane, ale o ile dobrze się bawiłam czytając, to po odłożeniu książki na półkę bardzo szybko zapomniałam o bohaterach. Nie powiem humor pozostał, ale wszystko jest tu wypłaszczone, brak zacięcia jakim charakteryzuje się w pierwszych tomach Mordimer (np."Sługa Boży" ). Chociaż bardzo lubię styl Piekary, bardzo lekki, dowcipny to niestety muszę przyznać, że jestem coraz bardziej zawiedziona kolejnymi tomami o inkwizytorze. Mamy tu kolejne wątki kryminalne, ale nic po za tym. Autor chyba utknął w schematach i nie wie jak z tego wybrnąć. Może pora skupić się na zakończeniu serii? 

     Książka zdecydowanie dla fanów serii i twórczości Jacka Piekary.