czwartek, 3 kwietnia 2014

Świat książek według ekstrawertyka

     Dzisiaj chciałbym nawiązać do posta z poprzedniego tygodnia dotyczącego introwertyków i ekstrawertyków w świecie książek. O ile o tych pierwszych miałam coś do powiedzenia z własnego doświadczenia to jeśli chodzi o ekstrawertyków bardziej opierałam się na obserwacjach i domysłach. Temat ruchliwych, towarzyskich, gadulskich ludzi jest mi obcy, chociaż nie brakuje ich w moim otoczeniu. Dzięki nim mogłam zrealizować swoje "badania";-) Przyznaje się, że przeprowadziłam osobiste rozmowy tylko z bliskimi i to ich zatrudniłam do dalszych poszukiwań odpowiedzi na szereg pytań związanych oczywiście z książkami. Pomocny był też duży portal społecznościowy, gdzie część znajomych zareagowała pozytywnie i podzieliła się swoimi przemyśleniami. Za co bardzo dziękuję.

     Większość ekstrawertyków czyta książki, które zostały w jakiś sposób polecone, czy to przez jakiegoś znajomego, czy w recenzji. Duży odsetek z nich nie dba o to jak wygląda książka, którą posiadają. Nie ma dla nich znaczenia, czy jest nowa, stara, zniszczona, pozaginana, zmaltretowana, a wręcz sami doprowadzają ją do tego stanu. Dla mnie, zgroza.

     Na pytanie jakie preferują gatunki literackie padło wiele różnych odpowiedzi, ale w większości przewijał się temat kryminałów oraz książek związanych z wykonywanym zawodem i hobbistycznych. Tych ostatnich mniej. Zdarzały się też osoby, które wymieniały historyczne publikacje. Tutaj ważne było by przedstawione wydarzenie były poparte faktami. Nie mogę tutaj nie wspomnieć o rodzynku, który poszerza swoją wiedzę odnośnie danych technicznych pojazdów militarnych oraz historycznych akcji przeprowadzanych przez wojsko. Dla niego najważniejsze są suche fakty bez fikcji.

     Według mojego sondażu ekstrawertycy wybierają książki lekkie, napisane prostym nieskomplikowanym językiem. Większość czyta od deski do deski, ale są też tacy, którzy rzucają książkę, gdy tekst im nie podejdzie.  Niektórzy opuszczają dłuższe opisy, w szczególności, gdy dotyczą przyrody lub pojawiają się wiersze lub teksty piosenek. Czytanie to dla ekstrawertyków rozrywka, relaks. Ma sprawiać przyjemność przez, co mało ważna jest filozofia i idea danej książki. Prawie nikt nie powiedział, że kontempluje postępowanie bohaterów i interpretuje teksty. Książka ma sprawiać frajdę i być odskocznią od problemów codziennych. Tekst musi wciągać, akcja interesująca, szybka, trzymająca w napięciu, nie przewidywalne sytuacje. W większości wypadków historia powinna być realna. Taka, w którą można uwierzyć, że tak było na prawdę.

     Co zatem jest dla nich ważne?  Oderwanie od rzeczywistości, poznanie świata i zachowań ludzi w różnych sytuacjach przez co zmieniają postrzeganie świata.

     Dla mnie ciekawe jest to, że nie wczuwają się w bohaterów, akcję, w świat ani klimat. Czyli ani się nie utożsamiają, ani nie umiejscawiają. Jednym słowem obserwują daną historię, ale nie pochłania ona ich całkowicie.

     Jakbym miała określić jaki jest świat książek według ekstrawertyka, powiedziałabym, że taki jak ich życie. Energiczni, aktywni, towarzyscy szukają książek podobnych do sobie, które w szybki sposób zaspokoją ich apetyt literacki. Później pędzą dalej w poszukiwaniu ekscytujących sytuacji.

     Tak przedstawiają się moi znajomi. A jacy są ekstrawertycy w waszym otoczeniu?
    

wtorek, 1 kwietnia 2014

Pół - Elf Nihal





     Ostatnio dostałam trzy tomy "Kronik Świata Wynurzonego" włoskiej pisarki Lici Troisi. Dotąd nie miałam styczności z fantastyką z tego kraju i byłam ogromnie ciekawa, czy różni się od tego, co znam z innych państw. O pisarce poszperałam w internecie i oto, co można o niej powiedzieć: w wieku siedmiu lat napisała swoje pierwsze opowiadanie, pracuje w rzymskim obserwatorium jako astrofizyk, pierwsza trylogia nad, którą zaczęła pracować w wieku dwudziestu jeden lat to właśnie "Kroniki Świata Wynurzonego" wydane w Polsce przez wydawnictwo Videograf. Na moich półkach jeszcze nic nie było z tego wydawnictwa, a teraz wzbogaciłam się aż o trzy książki :-)

     Pierwszy tom nosi tytuł "Nihal z Krainy Wiatru" i przyznaję się, że przeczytałam ja w dwa dni. Wystarczyłby jeden dzień, gdyby nie zawracali głowy. W każdym razie jest to u mnie świeżynka.

     Opis:

     Nihal ma fioletowe oczy, granatowe włosy i szpiczaste uszy. Od dnia swoich narodzin wie, że jest wojowniczką. Marzy o tym, by móc uczyć się w Akademii Jeźdźców Smoka i pobić Famminów, potwory, które stworzył Tyran, by zniszczyły jej świat. Jednak zostać Jeźdźcem Smoka jest bardzo trudno, a w dodatku nie ma wśród nich kobiet. 

     Nihal, która dorastała wśród ludzi, jest ostatnim żyjącym Pół - Elfem, choć sama o tym nie wie. Nigdy nie udało jej się poznać swojego ludu, całkowicie wytępionego przez Tyrana, ale wciąż nosi w sobie ból swoich współplemieńców. To oni nawiedzają ją teraz w snach i namawiają do zemsty. Nihal ma tylko dwóch sprzymierzeńców: młodego maga Sennara i niezastąpiony miecz z czarnego kryształu, który zrobił dla niej mężczyzna, uważany przez nią za ojca.

     Czy Nihal uda się zapobiec całkowitej zagładzie Świata Wynurzonego?

     Po opisie wyłania nam się gotowa na wszystko, szlachetna bohaterka, która chce spełnić swój obowiązek. Nic bardziej mylnego. Nihal jest uparta, zaślepiona żądzą zemsty, bezkompromisowa, arogancka, egoistyczna. Uważa się za najlepszą i niepokonaną. W momencie gdy przychodzą pierwsze porażki nie potrafi sobie z nimi poradzić i reaguje złością. Przyznaję, że z początku nie pałałam do niej sympatią, co tylko świadczy, że pisarka świetnie przedstawiła dramat tej dziewczyny, która tak naprawdę jest zalękniona, niepewna i bardzo samotna. Wsparcie okazuje jej najlepszy przyjaciel, czarodziej Sennar. Chłopiec o dwa lata starszy od niej jest rozważny, skupiony na swoich celach, ale zawsze myśli o Nihal. Jak się nie trudno domyślić powoli staje się dla niego najważniejszą osobą.

     Porównując Nihal z Willem ze "Zwiadowców". Dziewczyna jest dużo bardziej skomplikowaną postacią od  bezbarwnego, płaskiego młodego zwiadowcy. Historia też wypada lepiej w "Kronikach.." Mam wrażenie, że w "Zwiadowcach" wszystko musi być nieskalane. Czarno na białym podane kto jest dobry, a kto zły. W "Kronikach" przez to, że przede wszystkim postać Nihal jest bardziej rozbudowana nic do końca nie jest pewne, a bohaterowie nie są krystaliczni.

     Akcja leci w zastraszającym tempie. Zanim zagnieździmy się w jednym miejscu już jesteśmy w kolejnym. Na chwilę dłużej zatrzymujemy się w obozie, gdzie Nihal uczy się na Jeźdźca Smoka i to tam nauczyciel Ido napełnia jej serce wątpliwościami. Gnom zmusza ją by zmierzyła się ze swoim bólem i znalazła swoje miejsce oraz cel dla którego chciałaby żyć.

     Fabuła nie jest jakoś strasznie zagmatwana. Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić to niektóre wątki mogły być nieco bardziej rozbudowane. Nie mniej jednak jest dość zgrabnie napisana, co prawda niczym nie zaskakuje, ale jest to przyjemnie spędzony czas z książką.

     Powiedziałbym, że jest to książka skierowana bardziej do młodszego czytelnika, gdyby nie krwawe sceny walk. Dla dojrzałego czytelnika może być nie wystarczająca. Nie mniej polecam ją jako odskocznię od zagmatwanych historii :-)

czwartek, 27 marca 2014

Introwertyk w świecie książek

     Długo się zastanawiałam, czy napisać tego typu post. Bliskie osoby odradzały i mówiły, że nie powinnam się aż tak uzewnętrzniać, ale tak na prawdę to za każdym razem, gdy coś piszę pokazuję osobiste przemyślenia oraz wydarzenia.

     W ostatnich latach bardzo popularny był temat ekstrawertyków. Dla wielu firm bardzo liczyło się by takie osoby posiadać w zespole. Osoby tego typu są bardzo komunikatywne, lubią pracować w grupie, są przebojowe i towarzyskie, ale też skłonne do ryzyka. Niestety gdy nastąpił kryzys tacy ludzie przestali być pożądani i na gwałt zaczęto poszukiwać osób, które potrafią dogłębnie analizować problem, skupiać się na wyznaczonym zadaniu dopóki nie osiągnie się satysfakcjonujących rezultatów, pewnego rodzaju perfekcjonistów wycofanych z modnego życia towarzyskiego. Jednym słowem indywidualistów, którzy mieliby uratować firmy spadające na dno. I tu pojawiają się introwertycy, którzy posiadają wyżej wymienione cechy oraz wiele, wiele innych. Skrupulatni i rzetelni zaczęli być pożądani przez duże i małe przedsiębiorstwa. Dawniej wytykani, w chwilach zastoju gospodarczego wzniesieni na wyżyny. No, dobrze trochę przesadziłam może nie wszyscy tak uważają. Wciąż wśród niektórych panuje przekonanie, że z introwertykiem jest coś nie tak. Bo jak to przecież można nie chcieć chodzić na imprezy, spotykać się z ludźmi, a gdy już się jest w większym gronie to się nie odzywać. Można usłyszeć, że się jest wyniosłym, lub przeciwnie: siedzi cicho bo nie ma nic do powiedzenia. Ani jedno z tych stwierdzeń nie jest prawdziwe. Ktoś kto jest prawdziwym introwertykiem doskonale o tym wie.

     Czytając różne fora można zauważyć pewnego rodzaju dziwne zjawisko. Nagle jest pełno introwertyków, a przynajmniej ludzi, którzy się tak określają. Czy jest tak faktycznie? No, cóż osobiście mam wrażenie, że większość z nich po prostu nie umie się dobrze określić. Osoba, która lubi się wyszaleć, ale także posiedzieć w domu z książką, czy oglądając film na pewno nie jest introwertykiem.

     Kiedy słyszę, że introwertyk nie umie nawiązać kontaktu z innymi lub nie okazuje uczuć bo tego nie potrafi to pobłażliwy uśmieszek wypełza na moje usta. INTROWERTYK POTRAFI TYLKO NIE CHCE, NIE POTRZEBUJE. Wiem, że osoby, które czują, że żyją tylko i wyłącznie kiedy spotykają się z innymi nie potrafią tego zrozumieć, ale tak właśnie jest. Nie jesteśmy egoistami. Mamy po prostu swój świat, z reszta bardzo bogaty i to nam wystarcza. Nawet najbliższe osoby zobaczą tylko tyle, ile sami będziemy chcieli pokazać.

     Nie wiem jak jest u innych introwertyków, ale dla mnie świat książek daje to, co ekstrawertykowi spotkania z ludźmi. Odbieranie książki jest indywidualne, mnie czytanie pochłania całkowicie. Praktycznie mało co dociera do mnie ze świata zewnętrznego. To jak taki teleport. Przenoszę się w inny, fascynujący świat i tu w realu już nie istnieję. Jeszcze długo po przeczytaniu emanuję radością z poznanego almanachu. Później następuje zetknięcie z rzeczywistością i pragnienie powrotu do świata fantasy uderza ze zdwojoną siłą. Trwa to do sięgnięcia po następną książkę. Po prostu nie mogę bez nich żyć.

     Książki są wprost stworzone dla introwertyków. Tam można znaleźć to czego się potrzebuje bez wchodzenia w interakcję z innymi. Oczywiście książki nie są zarezerwowane tylko dla tej grupy społecznej. Ekstrawertycy przecież lubią czytać i robią to chętnie. Tylko mnie wydaje się, że introwertyk głębiej przeżywa przeczytaną historię, łatwiej wchodzi w przedstawiony świat oraz wczuwa się w bohaterów. To tylko takie moje osobiste spostrzeżenie.

     P.S. Ani introwertycy, ani ekstrawertycy nie są od siebie lepsi, czy gorsi. Są po prostu inni, a świat potrzebuje zarówno jednych jak i drugich.

wtorek, 25 marca 2014

Manipulowanie przeszłością






     Orson Scott Card jest znany na całym świecie głównie za sprawą książek o Enderze. Ostatnio zekranizowany został pierwszy tom zatytułowany "Gra Endera". Film oglądałam, z książką się nie zapoznałam. Pierwszą książką jaka przeczytałam tego autora jest "Tropiciel". Jest to pierwszy tom nowej serii. Jeśli chodzi o Oscara Scott Carda to dotychczas byłam totalnym ignorantem i dopiero jak zapoznałam się z  filmem zorientowałam się, że przecież przeczytałam już coś tego autora.

     "Tropiciela" kupiłam okazyjnie za bardzo dobrą cenę. Kosztowała mnie 19zł. Muszę przyznać, że po przeczytaniu opisu spodziewałam się zupełnie czegoś innego, a przynajmniej, że o coś innego chodzi.

     Opis:

     Gruntowne szkolenie nauczyło Rigga dochowywać tajemnic. Tylko jego ojciec zna prawdę o niezwykłym darze syna - talencie widzenia ścieżek przeszłości. Lecz gdy ojciec ginie, Rigg ze zdumieniem dowiaduje się,jak wiele sekretów przed nim zataił. Tajemnic o przeszłości syna, jego tożsamości  i przeznaczeniu. A kiedy Rigg odkrywa, że jego dar pozwala mu nie tylko widzieć przeszłość, ale również ją zmieniać, przyszłość nagle staje się co najmniej niepewna. Przyrodzone dziedzictwo pcha go ku pokrętnej drodze, mimowolnie wikłając w rozgrywki dwóch stronnictw. Jedno pragnie wynieść go na tron, drugie pozbawić życia. Chcąc nie chcąc, musi podać w wątpliwość całą nabytą wiedzę, przezwyciężyć ograniczenia swojego talentu...i wyrzec się wpływu na własne przeznaczenie.

     Rigg to chłopiec o niezwykłym talencie widzenia ścieżek przeszłości. Szkolony przez ojca w odosobnieniu. Nabywa umiejętności, które według niego są zupełnie nie przydatne, ale jak to zwykle bywa, wszystko się zmienia. W tym wypadku śmierć ojca przekształca plan życia chłopca. Rigg wyrusza w pełną przygód podróż by odnaleźć swoja siostrę Param. Za towarzysza ma chłopca o imieniu Umbo, który również ma swoje talenty, a także poczciwy były żołnierz, właściciel tawerny Bochen.

     Kraj, który przemierzają bohaterowie ma swoje ograniczenia. Otacza go tajemnicze pole siłowe, którego nie można przekroczyć, grozi to bowiem szaleństwem. Któż jednak się na to nie porwie jeśli nie nasi bohaterowie, a co z tego wyniknie, musicie sobie doczytać.

     Ciekawym i jak się później okazuje wiele wyjaśniającym, są wstępy do rozdziałów. Jej bohaterem jest Ram Odyn, znakomity pilot, wnikliwy astronom i matematyk, doświadczony w dziedzinach wiedzy. Nie będę tu zbyt wiele opowiadać, by nie zdradzić, o co chodzi w "Tropicielu" :-)

     Książka jest niezwykle absorbująca. Akcja toczy się w zawrotnym tempie. Nie nudzimy się ani przez chwilę. Fascynujące pomysły na wątki i wyrafinowane rozwiązania. Card łączy politykę, przygody i podróże w czasie. Jakie będą konsekwencje manipulowania przeszłością? Czy można kontrolować, ingerować i zmieniać czyjeś życie? W książce znajdziemy mnóstwo podobnych pytań.

     "Tropiciel" może zachwycić nawet wyrafinowanego czytelnika. Polecam!

wtorek, 18 marca 2014

Dzika Wiedźma


     Książek Trudi Canavan przeczytałam dość dużo i zazwyczaj nie wzbudzają mojego entuzjazmu. Wiem, że pisarka jest utytułowana, a jej książki to bestsellery, ale dla mnie są historiami prostymi, przewidywalnymi i powtarzanymi w każdej serii. Autorce natomiast nie można odmówić talentu, gdyż widać, że ma łatwość w przelewaniu słów na papier. Uważam, że krótkie narracje zdecydowanie wychodzą jej lepiej niż bardziej złożone opowiadania. Ponieważ zaczęłam kolejną serię, tym razem o bogach, a mianowicie "Erę Pięciorga", nie mogło być inaczej i sięgnęłam po drugi tom zatytułowany "Ostatnia z Dzikich".

     Opis:

     Choć Auraya była architektem zwycięstwa Białych, pierwsze spotkanie z wojną wypełniło jej sny koszmarami. Spaceruje w nich po polach krwi. a polegli wstają, by rzucić jej w twarz oskarżenie: Ty nas zabiłaś. Ty. Wydaje się ,że Auraya nie zazna spokoju, dopóki nie odejdą te koszmary. Niestety jedyny człowiek, któremu ufa i którego mogłaby prosić o pomoc, zniknął. Tkacz snów Leiard, wciąż usiłując uporządkować coraz wyraźniejsze wspomnienia dawno zmarłego Mirara, ucieka w góry w towarzystwie Emerahl, być może ostatniej z Dzikich. Choć sama nie jest tkaczem snów, Emerahl dysponuje wielką mocą i pomaga Leiardowi w zrozumieniu tej niezwykłej plątaniny pamięci. to, co odkryją, zmieni jego życie na zawsze. Daleko na południu Pentadrianie liżą rany i próbują wybrać nowego przywódcę. Wydaje się, że pokój musi jeszcze zaczekać. 

     Auraya to główna bohaterka, która ma ratować świat przed najeźdźcami. W "Kapłance w Bieli" oczywiście jej się to udało, co nie oznacza, że to już koniec. Jest ulubienicą bogów. Jak dla mnie to jest to osoba niezdecydowana, pełna wątpliwości i strasznie denerwująca. Jej przyszły, niedoszły ukochany, Leiard, radzi sobie lepiej. To znaczy ma swoje problemy, dokładnie z osobowością, ale nie jest tak rozlazły jak Auraya. Za plus tej książki uważam postać Emerahl. Dzika wiedźma ma charakter. Jest skłonna do wielu poświęceń by osiągnąć swój cel. Obdarzona potężną magią, długowieczna kobietka z niej jest. Ma możliwość pomajstrować przy swoim wyglądzie, zarówno jeśli chodzi o twarz, włosy, biust jak i wiek. Kto by tak nie chciał :-) A i oczywiście mamy tu nową postać, Reivan, Pentadriankę, która pnie się po szczeblach, by stać się w końcu jedną z ważniejszych kapłanek. Dziewczyna jest konkretna, ambitna i konsekwentna.

     Jeśli chodzi o akcję to niestety dłużyzny są chyba znakiem rozpoznawalnym Canavan. Coś, co można by zawrzeć w jednym, dwóch rozdziałach, rozwleka się na całą książkę :-\ Jakiś zaskakujących wątków niestety nie ma. Dialogi też nie są powalające. Pomijam fakt, że humoru się tu nie uświadczy. Podoba mnie się natomiast to, że mamy obraz z drugiej strony, a mianowicie śledzimy akcje u Pentadrian. Ich poczynania i przemyślenia są ciekawsze niż to, co dzieje się u Białych.

     Przez to, że była postać Emerahl to nie żałuję przeczytania "Ostatniej z Dzikich". Mimo swoich ogromnych wad uważam tą książkę za jedną z lepszych autorki. Jak pisałam już kiedyś, opowiadania "Szepty Dzieci Mgły" pokazują, że Canavan ma potencjał. Tylko jak pisze dłuższą historie to jakoś to wszystko się rozłazi. Jeśli chcecie zacząć przygodę z autorką to polecam zapoznać się najpierw z wyżej wymienionymi opowiadaniami. A jeśli jesteście w trakcie czytania, którejś z serii: Powodzenia w przebrnięciu ;-)

czwartek, 13 marca 2014

Książka a film

     Często spotykam się z niezrozumieniem i słyszę pytania w stylu: Po co czytasz książkę skoro oglądałaś film i znasz zakończenie? To jest bez sensu. Dla mnie takie do końca bez sensu nie jest. Zdaję sobie sprawę, że dla wielu jest to nie do pojęcia, ale ja mam na to swój punkt widzenia i zaraz wam przedstawię i wytłumaczę, co jest ciekawego w czytaniu książki po oglądnięciu ekranizacji.

     Książek przeczytanych w ten sposób mam parę, a z fantastyki są to między innymi "Gra o Tron" oraz "Władca Pierścieni". Zarówno serial jak i film zrobione z pełnym rozmachem. Włożono w nie mnóstwo pieniędzy i jeszcze więcej zarobiono. Co by o nich nie mówić, gdy obejrzało się pierwszy raz na pewno szczęka opadała. W szczególności, że takich produkcji za wiele nie było i taka inność wprowadziła powiew świeżości do kinematografii.

     Czytając dużo książek trafi się w końcu na jakąś ekranizację. Czasami gorszą, czasami lepszą, ale moim zdaniem pierwowzór zawsze wygrywa. W końcu nic nie może się równać z naszą wyobraźnią. To jak dana postać wygląda, jaki jest otaczający ją świat, niczym nie ograniczony, zależy od naszej imaginacji. Tu pojawia się problem, ponieważ nikt nie jest w stanie zajrzeć nam do umysłu i spełnić nasze oczekiwania na ekranie. Pomijam fakt, że gdyby się to nawet komuś udało, to ile głów tyle interpretacji. Dlatego książka jest czymś bardzo osobistym i jej ekranizacja chociaż najlepsza i najbardziej trzymająca się oryginału, i tak nie będzie w pełni zadowalająca.

     W odwrotnej sytuacji jest się, gdy najpierw oglądniemy film, czy serial. Tu już mamy gotowca. Historię, którą przedstawia nam reżyser zgodnie ze swoja wyobraźnią. Tak więc, jakbyśmy zaglądali do jego umysłu :-) To on nas prowadzi i uwodzi swoim kunsztem. I tu właśnie pojawia się pytanie po co czytać oryginał? W moim przypadku wygląda to tak, chcę zobaczyć jak przedstawił to autor, zweryfikować, ustalić nieścisłości, a przede wszystkim przeżyć historie, która mnie zafascynowała  na nowo. Zobaczyć jak rozwinęła się akcja i w jaki sposób doszło do zakończenia.

     Czytając książkę po zapoznaniu się z wersją filmową przyznaje się, że do przedstawionych postaci dopasowuję aktorów z filmu. Miejsca, budynki również transportuję z podanych przez reżysera. Wiem, że nie jest to dobre. Przede wszystkim opisywane postacie często zdecydowanie różnią się od dobranych aktorów. Nie znajdzie się idealnie dopasowanej postaci. Jak już mówiłam każdy ma swój świat wyobraźni i żaden aktor choćby nie wiem jak dobrze ucharakteryzowany nie sprosta naszym oczekiwaniom. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że dobrze wczuje się w rolę.

     Czy warto zatem czytać oryginał po oglądnięciu filmu? Uważam, że jak najbardziej. Przede wszystkim uzupełnimy sobie braki z filmu, a często dowiemy się, że to nie tak miało być ;-)

wtorek, 11 marca 2014

Kwiożercze Imperium


     "Ścieżka Skarabeusza" Adriana Tchaikovskiego to już piata książka z serii " Cienie Pojętnych". W tej części odetchniemy trochę od spraw Nizin, ale na pewno nie od Imperium, które wszędzie roztacza swoje macki ;-)

     Opis:

     Wojna w imperium Os zakończyła się gorzkim rozejmem, który Kolegium przyniósł niewiele, poza armią okaleczonych weteranów. Cheerwell Maker, nawiedzana przez duchy przeszłości, musi poszukać głębszego sensu istnienia w mieście, które może stać się jej nowym domem.

     W tym samym czasie Seda odzyskuje systematycznie kontrolę nad miastami Imperium, które odmówiły złożenia jej hołdu. Czerpie przy tym swą moc ze źródła o wiele bardziej złowieszczego niż potęga armii i machin wojennych. Ponieważ jedynie jej małżonek - regent, były mistrz szpiegów Thalryk, zna prawdę, musi zginąć. Zamachowcy, ponownie zagrażający jego życiu, burzą odbudowywany z trudem spokój i zmuszają Thalryka do ucieczki.

     Położone za odległą pustynią Nem starożytne miasto Khanaphes oczekuje ich obojga - Che i Thalryka - skrywając straszliwa tajemnicę spoczywającą pod kamieniami, z jakich je budowano.

     Zdawać by się mogło, że po zakończonej rozejmem wojnie Imperium z Nizinami, w końcu będzie można odetchnąć. Nic bardziej mylnego. Cesarzowa Seda swoje dojście do władzy, kupiła za cenę swej duszy. Para się mroczną krwiożercza magią i pławi się we krwi. Jej mąż Thalryk, były agent Rekefu musi uciekać przed zamachowcami. Jest niewygodny dla cesarzowej i nie potrzebny Imperium. Che gnębiona przeszłością wyrusza na misję do miasta Khanaphes. Tam właśnie krzyżują się jej drogi z Thalrykiem. Tych dwoje od dawna wiąże niewidzialna więź. W pewien sposób Che również jest związana z cesarzową Sedą. Są jakby bliźniaczymi siostrami w magii. Młoda agentka, a właściwie ambasadorka wraz z towarzyszącym jej osowcem pozna tajemnicę pradawnych mistrzów. Wszystko to rozgrywać się będzie równocześnie z obroną Khanaphes, na które mają chrapkę  osowcy.

     Ponieważ akcja dzieje się w zupełnie innym, nieznanym dotychczas miejscu zdawać by się mogło,że będziemy mogli odetchnąć od polityki wielkiego Imperium. Nic bardziej mylnego. Osowcy wszędzie mają swoich szpiegów niszczą oraz zniewalają kolejne narody.

     Jak to w przypadku Tchaikovskiego dużo się dzieje. Wątki przeplatają się ze sobą, przeskakuje akcja z miejsca w miejsce. Trzeba się do tego przyzwyczaić. Zdaję sobie jednak sprawę, że nie każdemu może to odpowiadać. Dla mnie w tej książce jest wszystko co najlepsze i do czego autor zdążył nas przyzwyczaić, a mianowicie: wątki szpiegowskie, polityka, magia, której jest w tej części na prawdę sporo, machiny wojenne, technologia przemieszana z bardziej prymitywnymi narzędziami, spektakularne walki i przede wszystkim nietuzinkowi bohaterowie. Thalryk to moja ulubiona postać od początku serii. Sto pięćdziesiąt razy zmieniał front i dalej do końca nie wiadomo, co zrobi. Chociaż, co do Che to było do przewidzenia, ale ciii nic nie mówiłam.

    Jeszcze się nie zmęczyłam "Cieniami Pojętnych". Książka świetna, ale radziłabym zacząć od początku, czyli od "Imperium Czerni i Złota", a najlepiej przeczytać jeszcze wcześniej "Pancernych". Wszystko się w tedy układa w spójną całość. Polecam!!!