Zawsze ciekawiło mnie jak ludzie zaopatrują się, gdzie to robią i jakie książki czytają? Mam nadzieję, że nie jestem jedyna, którą takie rzeczy interesują. Takie informacje pomagają w ustaleniu, czy dużo jest osób podobnych do nas oraz dają możliwość skorzystania z metody innych ludzi. W związku z tym postanowiłam się podzielić w jaki sposób ja zapełniam moje półki.
Zacznę od tego, że każdy z nas jest inny. Różne mamy gusta i nie wszystko, co jednym, będzie podobać się drugiemu człowiekowi. Dzisiaj jednak nie o tym jakie książki, ale gdzie można kupić i w jaki sposób.
Jest wiele możliwości na zaopatrywanie się w lektury: stacjonarnie, to znaczy pójść do księgarni i kupić, można to zrobić również w antykwariacie, a nawet na placach targowych, w przejściach na dworcu, w hipermarketach lub innych sklepach z mediami typu Inmedio, Empic; inną możliwością jest kupno przez internet, możemy przeszukiwać różnego rodzaju aukcje typu Allegro, eBay lub poszukać księgarni internetowych, a tych jest całkiem sporo. Oczywiście są również organizowane wszelkiego rodzaju wymiany książek. Osobiście z tego sposobu nie korzystam ponieważ nie chce się rozstawać z zakupionymi książkami :-) W różnych miastach odbywają się też Targi Książki, gdzie można nabyć ciekawe egzemplarze.
Sklepy stacjonarne mogę polecić niestety tylko z Krakowa ponieważ tylko te z nam. Nie wątpię, że w innych miastach jest ich równie dużo i na pewno można w nich znaleźć bardzo interesujące pozycje. Jeśli jakieś polecacie piszcie w komentarzach, albo na priv, może się to komuś przydać. Księgarnie, które odwiedzam, a nie jest ich tak dużo to na pewno:
znajduje się na ulicy Kalwaryjska 51. Z tego co wiem są jeszcze filie na ul. Starowiślnej 93a, ul. Długa 39, ul. Królewska 88, nie wiem czy gdzieś jeszcze. W każdym razie ja odwiedzam tą na Kalwaryjskiej i nie chodzi tu o miejsce mojego zamieszkania, bo jakby inna była lepsza to poszłabym do niej na drugi koniec miasta. Nie, tu chodzi o coś innego. W tej księgarni panuje przyjemny klimat. Jest mała i ciasna, ale znajduje się w niej pomieszczenie z kanapą, na której można usiąść i w spokoju przeglądnąć książki, komiksy, albumy. Obsługa jest nie nachalna, nie zagląda nam przez ramię, co wzięliśmy do ręki, ani nie atakuje od wejścia pytaniami, w czym pomóc. Do tego bajecznie niskie ceny :-) Może nie wszystkiego, ale jeżeli mogę kupić książkę wydaną rok, czy dwa lata temu za 10, albo 20 zł, to dlaczego mam się z tego nie cieszyć.
Druga księgarnią stacjonarną, którą odwiedzam jest:
mieści się na ul. Grodzkiej 50 i szczerze mówiąc nie wiem, czy są jeszcze jakieś inne w Krakowie. W tej księgarni również znajdziemy dużo książek w niesamowitych cenach. Nic tylko brać. Mam tylko jedno "ale", a mianowicie książki, które znajdują się zarówno na regałach, jak i stołach, są niesamowicie ściśnięte przez co trudno wziąć do ręki jakikolwiek egzemplarz, a kiedy nam się to w końcu uda, ciężko ją odłożyć na miejsce. Odbija się to niestety na książkach, które są niejednokrotnie
pomięte, a ich okładki porysowane :-(
Miejsce, które również odwiedzam, ale nie kupuję, to Empic. Chodzę tam wyłącznie by sprawdzić jakie są nowości oraz zobaczyć z każdej strony książkę ;-) Ogólnie jest to dla mnie moloch, który nawet jeśli robi promocje to nie są one atrakcyjne. Książki "trzy w cenie dwóch" może i przyciągają, ale kilkakrotnie próbowałam coś znaleźć na tych regałach, niestety się zawiodłam. Jak tu być szczęśliwym, kiedy znajdujemy tom piaty danej serii, a nie ma poprzednich części :-( W dodatku zlikwidowali filię na rynku głównym. Pozostały tylko te w galeriach handlowych, a tam nie ma tego, co było na rynku. Po prostu okroili asortyment. No, cóż. Ich wola. Może bardziej im się to opłaca.
Przyznaje, zdarza się, że kupuje książki w hipermarketach. Najwięcej upolowałam na wyprzedażach w Auchan. Nie bywam tam często dlatego nie mogę powiedzieć kiedy dokładnie są promocje i wyprzedaże. Jak uda się na nie trafić to po prostu kupuję dość duże ilości książek :-) W sklepie raz na jakiś czas wkładają do wielkich koszy masę książek. Stoją sobie w kilku rzędach i można w nich przebierać.
W książki można też zaopatrywać się w antykwariatach, na placach targowych. W Krakowie takim największym gdzie można kupić używane książki, gazety, antyki i różne inne gadżety jest Hala Targowa, tylko trzeba przyjść w niedzielę, najlepiej do południa, w pozostałe dni tygodnia sprzedają tam ubrania, warzywa i owoce. Jakieś dwa tygodnie temu chodziłam między rozłożonymi sprzedawcami. Wypatrzyłam "Starcie Królów" Georga R.R. Martina, zapytałam o cenę. Sprzedawca krzyknął sobie 40 zł! Może to i znacznie mniej niż normalnie, ale książka wyglądała jak psu z gardła wyjęta(większość tak wygląda), a ja w internecie znajdę w niższej cenie nową, wiem o tym, bo już wcześniej szukałam.
Przejdźmy teraz do kupowania książek przez internet. Najwięcej swoich książek kupiłam przez Allegro. Wyszukuję tanich aukcji, gdzie książka była raz przeczytana, w idealnym stanie, albo po prostu całkiem nowa. Najlepiej, by był odbiór osobisty. Wiadomo odchodzą w tedy koszty przesyłki. Drugim moim sposobem są to księgarnie internetowe. Dotychczas nie korzystałam z nich dość często, ale ostatnio przekonałam się, że niektóre książki można kupić taniej niż na Allegro. Osobiście zamawiam w Bonito, mają sporo punktów odbioru osobistego w różnych miastach : Kraków, Warszawa, Łódź, Poznań, Wrocław, Bydgoszcz, Opole, Płock, Szczecin oraz Zielona Góra. Ja odbieram na ul. Kalwaryjskiej 51, prawie na przeciwko księgarni Czytanie. Szybko, sprawnie i na temat :-) Oczywiście księgarni internetowych jest cała masa np. Gandalf, Merlin. Na stronach wydawców również można dokonać zakupów. Fabryka.pl, Solarisnet.pl mają czasami bardzo ciekawe promocje. Warto więc zaglądać.
Tyle jeśli chodzi o miejsca w jakich kupuję książki oraz jak to robię. Jeśli znacie jakieś ciekawe księgarnie dajcie znać.
czwartek, 6 marca 2014
wtorek, 4 marca 2014
Nadchodzi Ared
Powoli zaczęłam uzupełniać książki z listy postanowień tegorocznych i kilka znalazło się na moich półkach. Jedną z nich jest "Namiestniczka" księga III Wiery Szkolnikowej. Niestety trzeba się pożegnać z Imperium Anryjskim, jest to ostatni tom opowiadający o namiestniczkach i ich problemach politycznych oraz religijnych.
Opis:
Zdawać by się mogło, że w Imperium Anryjskim wreszcie nastał czas spokoju i radości. Na tronie zasiada przepowiedziany w proroctwie król - elf, a królowa właśnie urodziła mu następcę.
Na pozór w państwie wszystko układa się dobrze, ale przecież gdzieś zawsze czai się nieszczęście, a rzeczywistość nader często wygląda zupełnie inaczej, niż mogłoby się wydawać.
Znów spotykamy namiestniczkę Salome Jasną, tym razem już królową, co nie zmienia faktu, że wciąż tak samo mnie irytuje. Minister bezpieczeństwa Heng próbuje ją chronić, ale również chce by wiedziała, co dzieje się w Imperium. Oczywiście do pewnego stopnia, o niektórych sprawach wierny minister woli milczeć. Jednak to on stara się by król Elian nie folgował za nadto ze swoimi pomysłami. Ostra polityka jaką prowadzi król, znoszenie starych zakazów, nakładanie wysokich norm wydobywczych w kopalniach, ciągłe podnoszenie podatków niszczy kraj. Całkowita zapaść gospodarki prowadzi do wielkiego głodu, przez co dochodzi do buntów w kolejnych księstwach, a wreszcie do wojny, najpierw z Landią, później z Kavdnem. W dodatku na świecie jest już Bestia i tylko czeka jak przebudzi się i urośnie w siłę Ared.
Mamy tu starych, znanych z poprzednich części bohaterów jak Opiekun Lerik, wolny mag Mellin, głównodowodzący Tavor, graf Elvin czy elfka Dalara, a tak że paru nowych: Larion, Lita, Liora, książe Arlan czy królowa Landi Irja. Wszystkie są ciekawe, wielowymiarowe. Jedni są niezwykle sympatyczni, nad innymi załamuje się ręce, w szczególności nad ich głupotą, a do jeszcze innych czuje się niechęć. Jedni są wierni koronie, inni się buntują. Jedni chcą iść naprzód i korzystać z nowych technologii, inni chcą by pozostało tak jak było. Co jest słuszne? Co jeśli już nastały czasy Ciemnego?
Szkolnikowa świetnie zbudowała postacie i ich przygody dzięki czemu nie nudzimy się ani przez chwilę. Możemy śledzić grę polityczną na najwyższym poziomie. Walkę z czasem by ocalić świat przed zagładą. Odkrywanie coraz to nowych wątków, które przeplatają się i jeszcze bardziej komplikują akcję dostarczając jeszcze więcej przyjemności przy czytaniu. Szacunek dla autorki za to jak świetnie poradziła sobie z zakończeniem.
"Namiestniczka" księga III to książka, która nie odstaje od swoich poprzedniczek. Bogactwo fabuły, rozmach z jakim przedstawiony jest świat, dynamicznie prowadzona akcja, wątki, które się ze sobą splatają i przede wszystkim bohaterowie o wyrazistych charakterach nie pozwalają oderwać się od czytania.
Takie książki zasługują na nagrody. Szczerze polecam!!!
czwartek, 27 lutego 2014
Nowości bez rabatu :-(
Ostatnio dość głośno zrobiło się o projekcie ustawy zakazującej upustów przy sprzedaży wydawniczych nowości. Chodzi o to by przez rok ceny były stałe i jednolite we wszystkich księgarniach. W praktyce oznacza to zakaz sprzedaży nowości książkowych z rabatem. Ma to na celu pomóc w utrzymaniu się na rynku małych księgarń. Według pomysłodawców pomogłoby to, jak zaznaczają "z pewnością" w działalności małych księgarzy, przez co mogliby konkurować z wielkimi sieciami. Projekt jest wzorowany na ustawach działających we Francji i Niemczech. Za granicą spełnia ona swoje założenia, ale czy aby na pewno spełni się w Polsce? No, nie jestem do tego przekonana. Zakaz obniżania cen książek niekoniecznie przyniesie efekt.
Wszyscy o tym wiedzą, że w Polsce jest problem z czytaniem. Ludzie czytają mało, byle jak, bez zrozumienia. Często proste teksty sprawiają kłopot. Znam dorosłe osoby, które w ogóle nie czytają, a gdy podrzucić im jakiś prosty, krótki tekst(przykładowo horoskop) to pojawia się problem w postaci tak zwanego dukania. Najgorsze jest jednak to, że te osoby uważają czytanie za stratę czasu, a osobiście usłyszałam nieraz złośliwe komentarze typu: ale ci się nudzi, że ci się chcę, nie ma obrazków, po co to czytasz. No, cóż, przejmować się nie przejmuję i czytam dalej :-) Wdawać się z takimi osobnikami w dyskusje też nie ma sensu. Po wielokrotnych próbach zaprzestałam, bo niestety nic do nich nie dociera.
Teraz mała anegdotka:
Niedawno miałam oglądać film ze znajomymi. Jaki? Nie istotne. Kiedy już wszystko było przygotowane, czyli wszyscy siedzieli na miejscach, micha na stoliku z bardzo nie zdrowym jedzeniem, rozpoczęliśmy seans. Dla mnie, co jest normalne, film był z napisami. Nagle jeden z uczestników wyraził swoje niezadowolenie:
- Nie ma czegoś z lektorem. Nie chce czytać.
Wracając do tematu. Wydawcy z coraz większym trudem sprzedają swoje książki. Wydanie debiutanta zawsze wiąże się z ryzykiem, a rabaty zwiększają szanse na sprzedaż. Oczywistym jest, że czytelnik poszukuje książek jak najtaniej. Przynajmniej ja tak robię. Po co mam przepłacać jeżeli mogę zaoszczędzić.
Nie wiem czy dobrym pomysłem jest porównywanie rynku polskiego do tych przytaczanych przez pomysłodawców ustawy. Tam rynek wydawniczy jest o wiele większy i zdecydowanie trafia do innych odbiorców. W samej Francji komiksy sprzedają się w setkach tysięcy. W Polsce niestety są to wciąż wydawnictwa niszowe.
Podsumowując nachodzi mnie myśl, że wszystko dąży do tego by książki stały się trudno dostępne, tylko dla wybranej grup,y tak zwanej elity :-(
Wszyscy o tym wiedzą, że w Polsce jest problem z czytaniem. Ludzie czytają mało, byle jak, bez zrozumienia. Często proste teksty sprawiają kłopot. Znam dorosłe osoby, które w ogóle nie czytają, a gdy podrzucić im jakiś prosty, krótki tekst(przykładowo horoskop) to pojawia się problem w postaci tak zwanego dukania. Najgorsze jest jednak to, że te osoby uważają czytanie za stratę czasu, a osobiście usłyszałam nieraz złośliwe komentarze typu: ale ci się nudzi, że ci się chcę, nie ma obrazków, po co to czytasz. No, cóż, przejmować się nie przejmuję i czytam dalej :-) Wdawać się z takimi osobnikami w dyskusje też nie ma sensu. Po wielokrotnych próbach zaprzestałam, bo niestety nic do nich nie dociera.
Teraz mała anegdotka:
Niedawno miałam oglądać film ze znajomymi. Jaki? Nie istotne. Kiedy już wszystko było przygotowane, czyli wszyscy siedzieli na miejscach, micha na stoliku z bardzo nie zdrowym jedzeniem, rozpoczęliśmy seans. Dla mnie, co jest normalne, film był z napisami. Nagle jeden z uczestników wyraził swoje niezadowolenie:
- Nie ma czegoś z lektorem. Nie chce czytać.
Wracając do tematu. Wydawcy z coraz większym trudem sprzedają swoje książki. Wydanie debiutanta zawsze wiąże się z ryzykiem, a rabaty zwiększają szanse na sprzedaż. Oczywistym jest, że czytelnik poszukuje książek jak najtaniej. Przynajmniej ja tak robię. Po co mam przepłacać jeżeli mogę zaoszczędzić.
Nie wiem czy dobrym pomysłem jest porównywanie rynku polskiego do tych przytaczanych przez pomysłodawców ustawy. Tam rynek wydawniczy jest o wiele większy i zdecydowanie trafia do innych odbiorców. W samej Francji komiksy sprzedają się w setkach tysięcy. W Polsce niestety są to wciąż wydawnictwa niszowe.
Podsumowując nachodzi mnie myśl, że wszystko dąży do tego by książki stały się trudno dostępne, tylko dla wybranej grup,y tak zwanej elity :-(
wtorek, 25 lutego 2014
Wilczarz rosyjski Wiedźmin
Chodząc po tanich księgarniach zdarza się, że znajduję książki wydane dość dawno temu. Czasami są to perełki, ale są też takie, które niezbyt przypadły do mojego gustu. Wiadome nie wszystko może nam się podobać.
Wśród napchanych do maksa książkami stolików i regałów znalazłam "Wilczarza" Marii Siemionowej. Rosyjska pisarka specjalizuje się w słowiańskim fantasy. Pierwszą jej powieścią jest właśnie "Wilczarz" po rosyjsku "Volkodav" wydany w 1995r. Książek o tym tytule napisała całkiem sporo, ale niestety tylko ta jedna została przetłumaczona na język polski. Szkoda. Myślałam, że będę mogła przeczytać o dalszych losach dzielnego wojownika, ale niestety wydawnictwa nie kwapią się do przełożenia książki.
Opis:
Wilczarz to pierwszy, bardzo popularny bohater rosyjskiej fantasy. Jest ostatnim wojownikiem z rodu Szarego Psa. Dzięki niezwykłej sile charakteru zdołał przeżyć okrutna niewolę w kopalniach szmaragdów i wywalczyć sobie wolność. Już mu na niczym nie zależy, chce tylko jednego - zemsty. Czeka go wiele przygód, Wilczarz stoczy mnóstwo walk, zyska sobie wiernych przyjaciół, pozna dalekie krainy i nigdy nie pozostanie obojętny wobec krzywdy słabszych.
Przy okazji książki należy wspomnieć, że w 2006 roku pojawiła się w rosyjskich kinach ekranizacja powieści Siemionowej. Film wysokobudżetowy, jak podkreślają twórcy zrealizowany w podobnej konwencji do "Władcy Pierścieni" Petera Jacksona. Reżyser Nikołaj Lebiediew pokazał w swoim filmie Wilczarza jako patriotycznego Słowianina, który przeciwstawia się obcemu zagrożeniu. Wszystko ładnie, pięknie. Tylko ja po oglądnięciu tegoż dzieła, był już wielokrotnie emitowany, bodajże w Pulsie, niestety mam wrażenie, że został zrealizowany takim samym nakładem sił jak nasz rodzimy "Wiedźmin". Jak to się skończyło dla Geralta wszyscy wiemy. Była to po prostu totalna klapa. Nie ujmując oczywiście świetnej charakteryzacji bohatera. Zarówno film "Wiedźmin" jak i "Wilczarz" to nieporozumienie. Ze świetnych książek zrobiono gnioty.
Główny bohater, oczywiście tytułowy Wilczarz- nie posiada swojego imienia, gdyż jego plemię zostało wybite przez Kunsa Winitariusza - jest szlachetny, silny, mądry, niepokonany, szanuje swoich bogów jednym słowem ideał. No, może nie do końca. Jak się okazuje jest analfabetą, małomówny, a na swoją obronę odpowiada se ne da. Widać taki charakter przewidziała dla niego autorka ;-) Bohater, gdy dokona swojej zemsty zostaje najemnikiem. Ochrania piękną knezinke Hellone. Między tym dwojgiem rodzi się swoista więź. Często zdarza się, że Wilczarz nie mówi czegoś by nie psuć humoru knezinki. Tak jest w przypadku, gdy nie chce powiedzieć kto jest zdrajcą :-|
Świat w "Wilczarzu" jest wielobarwny, wielowymiarowy, niemalże baśniowy. Wątki fabularne dość interesujące. Chociaż muszę przyznać, że o ile bohaterowie są ciekawi to akcja czasami zwalnia niemiłosiernie. Pełno w niej niedomówień między poszczególnymi postaciami. Czasami jest to wkurzające. Trzeba jednak przyznać, że jest sporo walk i intryg, a zdrada jest czymś normalnym przez co wolniejszą akcję można wybaczyć.
W niektórych książkach bohater ma swojego zwierzęcego towarzysz. Tutaj również się taki pojawił chociaż jest dość nietypowy, jest to Nielot Gacek, a więc nietoperz :-)
Warto przeczytać jeśli się nie miało styczności z rosyjskim fantasy. Książka różni się od tych z zachodu, co wcale nie oznacza, że jest gorsza, wręcz przeciwnie. Polecam!!!
czwartek, 20 lutego 2014
Co sadze o współpracy blogerów z wydawnictwami
Wydawnictw na rodzimy rynku mamy mnóstwo, tak jak i blogerów piszących o książkach, tudzież recenzje owych publikacji (pisać o książkach, a ich recenzje to nie to samo). Ile z nich razem współpracuje nie umiem powiedzieć. Na pewno wiele. Osobiście nie mam równorzędnej pracy z żadnym wydawnictwem. Moje posty nie są sponsorowane ani nie promuję publikatorów. Co innego młodych pisarzy, ale nie o tym tutaj.
Z tego, co zdołałam się dowiedzieć istnieją dwie możliwości nawiązania współpracy. Pierwsza to prowadzić swojego bloga i czekać aż jakieś wydawnictwo się odezwie. Oraz druga, samemu napisać do oficyny wydawniczej. Ta druga możliwość nie daje gwarancji, że odpowiedzą pozytywnie. No i jest jeszcze jeden szkopuł. Czasami wydawcy próbują narzuć jakie książki bloger będzie czytał oraz wpłynąć by pisał pozytywne recenzje ich publikacji. Moim zdaniem nie jest to fer w stosunku do blogera, gdyż nie każda książka może nam się podobać, a tym bardziej spełniać nasze oczekiwania. Z drugiej strony wydaje się, że bloger po części czuje się zobowiązany szukać pozytywów w danej publikacji, by nie urazić wydawcy kiepską recenzją, co może się skończyć zakończeniem współpracy. Oczywiście nie zawsze tak jest. Niektóre oficyny cenią sobie szczere opinie.
Czasami wydawcy zarzucają blogera książkami, których ten nie jest w stanie zrecenzować w ciągu miesiąca. Nie oszukujmy się kto z nas pracując, ucząc się i dodatkowo prowadząc bloga jest w stanie w przeciągu około trzydziestu dni przeczytać trzydzieści książek. No dobrze, może trochę przesadziłam, ale nawet połowa z wymienionej ilości może sprawić kłopot. Oczywiście zdarza się, że bloger może wybrać sobie ilość oraz tytuły odpowiadające jego gustom. Wszystko zależy od rodzaju oraz warunków współpracy.
Uważam, że taki rodzaj współdziałania może przynieść wzajemne korzyści. Przede wszystkim wydawnictwu, które jakby nie było jest rozsławiane przez osoby postronne, co za tym idzie mają darmową reklamę. Dla blogera jest to również bardzo dobre rozwiązanie. Otrzymuje książki, które powiększają jego bibliotekę. Któż z nas nie chciałby dostawać darmowych książek. Ja na pewno ;-)
Tak więc współpraca blogerów z wydawnictwami nie jest zła, o ile recenzje są prawdomówne.
wtorek, 18 lutego 2014
Roshun Ash - mistrz asasynów
Oto Ash. Ciemnoskóry, starszy wojownik. Legendarny Roshun. Jest bohaterem książki Cola Buchanana "Wędrowiec". O autorze mogę powiedzieć, że jest to brytyjski pisarz, który zadebiutował owym "Wędrowcem" w 2010 r. Twórcy nie brakuje ani talentu, ani wyobraźni.
Opis:
Uczeń i mistrz bractwa asasynów w świecie krwawej wojny imperiów.
Od pięćdziesięciu lat Święte Imperium Mann podbija kolejne narody. Tylko mercjańskie Wolne Porty wciąż opierają się jego potędze. Potężne mury Bar - Khos już dziesięć lat odpierają ataki imperialnej Czwartej Armii, która jednak wkrótce przełamię obronę... Młody Nico nie przeczuwa, jakie zadanie wyznaczył mu los.
Mistrz elitarnego bractwa asasynów wybiera go na swego ucznia, który dopomoże mu dokonać zemsty na bezlitosnej władczyni Imperium. Obaj wyruszają na straceńczą wyprawę w samo serce konfliktu, by zwyciężyć lub zginąć...
Po przeczytaniu opisu książka wydawała się dość ciekawa, chociaż motyw ucznia i mistrza jest dla mnie trochę oklepany. Lecz tutaj moje pozytywne zaskoczenie. Ash nie jest typowym mistrzem, takim dziadzio dobrym zgorzkniałym staruszkiem. To prawdziwy wojownik, z krwi i kości, który jeszcze nie jedno potrafi i może porządnie dopiec.
A teraz uwaga spoiler:
To Ash jest głównym bohaterem, nie młody Nico jak by się mogło niektórym wydawać.
Mistrz i uczeń spotykają się można powiedzieć dość przypadkowo, Nico próbuje okraść Asha przez co trafia do więzienia, skąd oczywiście wyciąga chłopca wojownik. Przyjmuje Nica na ucznia i tak zaczyna się ich wspólna przygoda.
Ash to bohater z przeszłością. Brał udział w wielu potyczkach. W jednej z nich stracił syna, co napawa go smutkiem i goryczą. Nie jest młody przez co jego kości są zastane, ale wciąż jest sprawny. Niestety stopniowo tarci wzrok do czego nie chce się przyznać. Oraz zmaga się z potwornymi bólami głowy(tutaj dobrze go rozumiem).
Nico jest młody i narwany jak to chłopcy w jego wieku. Stopniowo zaskarbia sobie przyjaźń starego Roshuna. Jako uczeń wojownika wiele będzie musiał się nauczyć, ale i poświęcić.
Wyjaśnię teraz kim są Roshuni. W skrócie to bractwo asasynów. Hodują oni specjale drzewa, z których robi się magiczne naszyjniki. Jeśli cie stać kupujesz ów naszyjnik dla siebie tudzież bliskiej osobie. I tutaj jest najlepsze. Jeśli osoba nosząca naszyjnik zginie, informacja o zaistniałym fakcie dociera do Roshunów i wojownicy są zobowiązani do zemsty. Ciekawe, prawda?
Książka jest dość zgrabnie napisana. Akcja się nie wlecze, a bohaterowie nie przynudzają. Wątki są dość ciekawie rozwiązane. Fabułę możemy śledzić nie tylko oczami Asha i Nica, ale również Bahna, który broni wolnego miasta Bar - Khos, Kirkusa, syna Imperatorowej oraz Che, który również szkolił się na Roshuna, ale z jakim skutkiem to już sobie doczytajcie.
"Wędrowca" serdecznie polecam. Warto przeczytać :-)
wtorek, 11 lutego 2014
Inkwizycja według Mordimera
Ponieważ zbliża się premiera kolejnych przygód Mordimera, jak zapowiada Fabryka Słów "Ja, inkwizytor. Głód i Pragnienie" będzie to 28 lutego, pora na przedstawienie kolejnej książki. Mam na myśli "Ja, Inkwizytor. Wieże do Nieba". Autorem jest oczywiście Jacek Piekara. Fanom nie trzeba go przedstawiać. Jest to bowiem czołowa postać polskiej fantastyki.
Opis:
Oto dwie minipowieści, których bohaterem i narratorem jest Mordomer Madderdin, świeżo promowany absolwent Akademii Inkwizytorium.
Piękne dziewczęta giną z rąk okrutnego zabójcy. Mordercy poszukuje mistrz Knotte. Starego inkwizytora wspomaga nienawidzący go Mordimer.
Dwaj słynni architekci walczą o sławę budowniczego najdoskonalszej katedry na świecie. Madderdin musi zbadać, czy w rywalizacji nie stosują czarnej magii.
Cóż mogę powiedzieć na temat tej książki? Na pewno to, że jest kolejną o przygodach Mordimera :-) Wydarzenia w niej opisane maja miejsce przed "Sługą Bożym", a po "Płomień i Krzyż" tom I (ta seria jest nie skończona i nie wiadomo kiedy pojawią się kolejne tomy). Bohater jest taki, jaki we wszystkich o nim książkach (oprócz "Płomień i Krzyż", gdyż tu występuje jako dziecko), a mianowicie inteligentny, sprytny, z dużą dawką poczucia humoru, chociaż wydaje się, że w "Ja, Inkwizytor. Wieżach do Nieba" jest tego mniej :-(
Jeśli mam być szczera to książka mnie rozczarowała. Z całym szacunkiem dla Pana Piekary, którego styl pisarski niezmiernie lubię uważam, że jest to odgrzewany kotlet. No, może trochę w okrojonej wersji. Przedstawione opowiadania są jakby powieleniem historii znanych nam z poprzednich tomów. Mordimer nie ma tego luzu, co wcześniej. Ok, rozumiem jest zaraz po akademii. Brakuje również jego towarzyszy, a mianowicie Kostucha i bliźniaków. Wim, wiem spotka ich dopiero później. Ogólnie to mam wrażenie, że autor trochę nie ma pomysłu jak dalej rozwinąć akcję i robi czytelników w bambuko. Bo jak inaczej nazwać niedokończenie dalszych losów małego Mordimera(pomijam tu zawieszone "Necrosis. Przebudzenie"), a skupieniu się na jego pierwszych akcjach inkwizytorskich.
No, dobrze, koniec narzekania. Jako całość książka jest dość dobra i może cieszyć czytelnika. Jak pisałam kiedyś, Piekarę czytała, czytam i czytać będę. To tyle w temacie.
P.S. Nie mogę się doczekać 28 lutego. Chociaż książkę pewnie i tak kupie później :-(
Subskrybuj:
Posty (Atom)
